Ψαλίδι στα αιολικά πάρκα

Ψαλίδι στην πληθώρα προτάσεων που έχουν υποβληθεί για αιολικά πάρκα ετοιμάζεται να βάλει η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ). Οι τεχνικές δυνατότητες του ηλεκτρικού συστήματος της χώρας δεν αντέχουν για να «σηκώσουν» το σύνολο της ισχύος των πάρκων που προτείνονται με τις αιτήσεις που έχουν υποβληθεί (λένε από τη ΡΑΕ).

Τον τελευταίο ενάμιση χρόνο εκκρεμούν για εξέταση από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας αιτήσεις που αντιστοιχούν σε 12.000 μεγαβάτ (ΜW) ισχύος αιολικής ενέργειας, ξεπερνούν δηλαδή το σύνολο της εγκατεστημένης ισχύος της ΔΕΗ που ανέρχεται σε 11.500 ΜW. Παράλληλα έχουν ήδη αδειοδοτηθεί αιολικά πάρκα ισχύος 6.000 ΜW στο διασυνδεδεμένο σύστημα, ενώ αυτά τα οποία έχουν κατασκευαστεί και λειτουργούν δεν ξεπερνούν τα 850 ΜW.

Στα γρανάζια
Ακόμη όμως και τα 6.000

ΜW, για τα οποία έχουν δοθεί άδειες για αιολικά πάρκα, θεωρείται πρακτικά αδύνατον να υλοποιηθούν. Αν και εθνικός στόχος στην περίπτωση των αιολικών δεν υπάρχει- ισχύει το όσο περισσότερα γίνουν τόσο το καλύτερο-, μια αισιόδοξη πρόβλεψη μιλάει για τη δημιουργία 3.000-3.500 ΜW, αφού το μεγάλο επιχειρηματικό ενδιαφέρον μπλοκάρουν τα γρανάζια της ελληνικής γραφειοκρατίας, οι πολλές σοβαρές ελλείψεις στο δίκτυο της ΔΕΗ, οι καθυστερήσεις στη χορήγηση αδειών, η απουσία χωροταξικού σχεδιασμού, οι αντιδράσεις από τις τοπικές κοινωνίες κ.λπ.

Όσο για τον «γόρδιο δεσμό» των αιτήσεων ισχύος 12.000

ΜW που εκκρεμούν να εξεταστούν, προς το παρόν θα μείνουν στα συρτάρια της ΡΑΕ. Μόνο εφόσον ενισχυθούν σημαντικά στο μέλλον οι υποδομές του ηλεκτρικού συστήματος και κριθεί ότι μπορεί να «σηκώσει» και άλλη ισχύ από αιολική ενέργεια, τότε υπάρχει περίπτωση να υλοποιηθούν κάποιες από αυτές.

Μελέτη στο ΕΜΠ και το ΚΑΠΕ
Άλλωστε, για να διαπιστωθεί πόση ακριβώς ισχύ από αιολική ενέργεια θα μπορούσε να αντέξει το ηλεκτρικό σύστημα της χώρας, η Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας παρήγγειλε στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το ΚΑΠΕ να εκπονήσουν μελέτη. Αυτή δείχνει ότι είναι εφικτή η δημιουργία αιολικών σταθμών ισχύος 5.500-

6.000 ΜW, υπό δύο όμως προϋποθέσεις: η πρώτη είναι οι προδιαγραφές των ανεμογεννητριών να είναι τέτοιες ώστε αυτές να μην αποσυνδέονται στην παραμικρή διαταραχή του δικτύου (βραχυκυκλώματα) και η δεύτερη είναι όποτε κρίνεται αναγκαίο, δηλαδή στις ώρες χαμηλού φορτίου, να περιορίζεται η συνολική αιολική παραγωγή για τις ανάγκες ασφάλειας του συστήματος.

Να σημειωθεί πάντως ότι ένας σημαντικός αριθμός αδειών που προς το παρόν θα μείνουν στο συρτάρι- ισχύος 2.000-2.500 ΜW- αφορούν επενδύσεις σε νησιά, τα οποία μπορεί να έχουν πολύ καλό αιολικό δυναμικό, αλλά όχι και διασύνδεση με το ηπειρωτικό δίκτυο. Η διασύνδεση των Κυκλάδων για παράδειγμα μέσω υποβρυχίου καλωδίου με το ηπειρωτικό σύστημα, προϋπολογισμού 250-300 εκατ. ευρώ, έχει καταγραφεί ως έργο υψηλής προτεραιότητας εδώ και καιρό, και έχει αναλάβει να το κατασκευάσει η ΔΕΗ, η οποία ωστόσο έχει τον καιρό αυτό… άλλες προτεραιότητες (RWΕ).
Η οδύσσεια του επενδυτή

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ενός επενδυτή για να πάρει στα χέρια του άδεια παραγωγής ηλεκτρισμού από αιολικά πάρκα μπορεί να διαρκέσει από ένα έως και τρία χρόνια, ανάλογα με την πολυπλοκότητα της επένδυσης. Τα πιστοποιητικά που χρειάζεται να συγκεντρώσει ξεπερνούν τα 20.

Αλλά και μετά την απόκτηση της άδειας, οι περιπέτειές του δεν σταματούν. Ακόμη κι αν αρχίσει να υλοποιεί την επένδυσή του, μπορεί να τη σταματήσει στη μέση, σε περίπτωση που κάποιος, για θεμιτούς ή αθέμιτους λόγους, κάνει προσφυγή στα δικαστήρια. Η έλλειψη εθνικού χωροταξικού σχεδιασμού για την εγκατάσταση των μονάδων ΑΠΕ έχει ως αποτέλεσμα ο ιδιώτης επενδυτής να παίρνει την άδεια από την Τοπική Αυτοδιοίκηση και εν συνεχεία να «μπλοκάρεται» στο Συμβούλιο της Επικρατείας, κατόπιν προσφυγών ιδιωτικών και δημόσιων φορέων που εγείρουν ιδιοκτησιακά δικαιώματα.

Να σημειωθεί ότι η εγκατεστημένη ισχύς αιολικών πάρκων στην Ευρώπη ήταν το 2006 48.545 ΜW, η οποία αντιστοιχεί με το 65% του παγκοσμίου συνόλου και η Ελλάδα με 870 ΜW παραμένει κάτω από 1%.