[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] «Ο πλανητάρχης»

ΒΛΕΠΟΝΤΑΣ ρεπορτάζ για την επίσκεψη του Μπους στο Ισραήλ, άκουσα από τον δημοσιογράφο τη λέξη «ο πλανητάρχης». Ως ξεχασμένη και σχεδόν νοσταλγική, πόσοι πια το λένε και το πιστεύουν ότι ο πρόεδρος των ΗΠΑ είναι «πλανητάρχης»; Μπορεί να είχε μια δόση αλήθειας όταν είχε πρωτοεκλεγεί, τότε που παραλάμβανε τη σκυτάλη από τον Κλίντον. Εκείνος μάλιστα είχε το ανάλογο ανάστημα και το στυλ, ήταν και οι συγκυρίες διαφορετικές. Με το πατερναλιστικό και ταυτόχρονα απλό και ανθρώπινο ύφος του, ο Κλίντον επιβεβαίωνε την ισχύ μιας χώρας που δεν είχε χρειαστεί να κάνει παρά στρατιωτικές παρεμβάσεις υπέρ άλλων, όχι πόλεμο. Τι θα έκανε ο Κλίντον αν είχε την εξουσία τον Σεπτέμβριο του 2001 δεν ξέρουμε, ίσως μόνο την επίθεση στο Αφγανιστάν, ίσως κάτι άλλο, πώς να μαντέψεις;

Πάντως, ύστερα από τόσα χρόνια, η δυνατή χώρα κάπως έχει αρχίσει να κουράζεται. Ενδέχεται αυτός, ο τόσο μέτριος θρησκομανής πολιτικός να έχει φθείρει μόνο την εικόνα της, περισσότερο κι από τον ίδιο τον πόλεμο στο Ιράκ που η μανία του ξεκίνησε. Αλλά υπάρχουν και άλλες μεγάλες χώρες που ανέρχονται ιλιγγιωδώς στο παγκόσμιο στερέωμα. Κίνα και Ινδία και άλλες μικρότερες, απρόσμενες, άγνωστες, αλλιώτικες.

Μπορεί να μη θέλουν να γίνουν στρατιωτικές υπερδυνάμεις, ή όχι ακόμη. Ή και να θέλουν. Ή και να γίνουν. Μπορεί να μην ξανασχηματιστεί ισορροπία τρόμου όπως επί Ψυχρού Πολέμου, αλλά κάτι αλλάζει στον πλανήτη και στο πλανηταρχαίικο.

Μπορεί να μη χρειαστεί ποτέ να αποφασίσουμε αν μας συγκινούν περισσότερο οι κινεζικές ή οι ινδικές ή οι αμερικανικές αξίες. Και μακάρι.

Φαντάζεστε να φτάσουμε να νοσταλγήσουμε μια μέρα τον Μπους, ως πλανητάρχη;