[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πόλη με ειδικές ανάγκες

Με τον καινούργιο γύψο κρεμασμένο καμαρωτά στο στήθος (τι να σας πω, το καμάρι δεν περιγράφεται), προσέχω πού πατώ και πού πηγαίνω, δεν είναι να σπρώχνεσαι και να σκοντάφτεις όταν είσαι κάτοχος ενός τόσο βαρέος και ανθυγιεινού χεριού. Διστάζω, να μπω σε λεωφορείο; Περνά από τη στάση ένα άδειο, χτυπώ την πίσω πόρτα, δεν ανοίγει, πάω στη μεσαία, μου την κλείνει στα μούτρα. Χρειάζεται ετοιμότης και ευλυγισία, χρειάζεται ταχύτης που δεν διαθέτω πια. Ου παντός πλειν ες Κόρινθον, και ες Αθήνας.

Για πρώτη φορά συνειδητοποιώ τον αγώνα που δίνουν καθημερινά στην πόλη αυτή οι ηλικιωμένοι, οι ανάπηροι, οι άνθρωποι με οποιαδήποτε αδυναμία. Μάχη των μονίμως ηττημένων. Πώς να οργανωθώ; Πού να βρω πέρασμα ασφαλές, από πού να προστατευθώ; Να πρωτοκοιτάξω το πεζοδρόμιο, τους στύλους που κλείνουν το πέρασμα, τους βιαστικούς που σπρώχνουν; Το πράσινο ανθρωπάκι που αναβοσβήνει στα φανάρια, ένα ριψοκίνδυνο παιχνίδι που το έχω συνηθίσει, ξαφνικά φαντάζει σαν αυτό που είναι, μια κτηνωδία απαράδεχτη. Α, και μακριά από την πλατεία Συντάγματος, όπου κάθε τόσο η δημοτική αστυνομία κυνηγά τους πωλητές «μαϊμούδων» στο πεζοδρόμιο, οι οποίοι τρέχουν με τους σάκους στην πλάτη κι αν βρεθείς στο διάβα τους σε παίρνουν σβάρνα. Τις προάλλες διάβασα ότι οι αστυνομικοί είχαν βάλει κάτω έναν πωλητή και τον έδερναν, συνέλαβαν δε και κάποιον πολίτη που κινηματογράφησε το περιστατικό. Χρειάζεσαι όχι μόνο ευστάθεια, αλλά και σιδερένια νεύρα για να κυκλοφορήσεις στην Αθήνα, ακόμα καλύτερα μια δόση κακίας. Αν είσαι νέος, αρτιμελής, γρήγορος, αναίσθητος, δυνατός, σκληρός και σαδιστής, τότε η πόλη αυτή κρύβει χαρές για σένα. Σ΄ αυτό πρέπει να στηρίξουν και την τουριστική της καμπάνια, νομίζω. Υπάρχουν στον κόσμο πολλοί τέτοιοι άνθρωποι που ψάχνουν τον παράδεισό τους.