[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Γραφική εργασία

Στα επείγοντα του Νοσοκομείου στον Βόλο, Κυριακή βράδυ, ο χειρουργός έγραφε, καθισμένος στο γραφείο του, σε ένα πελώριο κατάστιχο.

Χτυπούσε το τηλέφωνο, εξηγούσε λίγη ώρα, ύστερα έδινε οδηγίες σε τρεις βοηθούς και σε δύο ασθενείς και συνέχιζε να γράφει. Πήγε στους ασθενείς για λίγο, ξαναγύρισε στο γράψιμο. Περίμενα τον ορθοπεδικό μισή ώρα, εκείνος όλο έγραφε.

«Μα τι γράφετε διαρκώς;», δεν άντεξα να μη ρωτήσω. Σηκώνει το κεφάλι κάπως ξαφνιασμένος, σαν να το συνειδητοποιούσε κι εκείνος πόση ώρα έγραφε αντί να χειρουργεί. «Πρέπει να γράφουμε τα πάντα», μου εξηγεί, «ό, τι κάνουμε στον κάθε ασθενή να υπάρχει γραμμένο για να μην μπορεί κανείς να μας κατηγορήσει ότι δεν το κάναμε καλά και έπαθε κάτι εξαιτίας μας…».

Ξανάσκυψε στο χοντρό σαν ευαγγέλιο κιτάπι του και συνέχισε να γράφει πυρετωδώς, όλη την ώρα, μέχρι να πάω εγώ για ακτινογραφία, να γυρίσω, να μου βάλουν το χέρι στον γύψο, να μου δώσουν οδηγίες… Πονεμένη και φοβισμένη όπως είχα μπει εκεί μέσα, πλημμύριζα από ευγνωμοσύνη για την ύπαρξη της Ιατρικής και των γιατρών, του ΕΣΥ και του θεσμού των επειγόντων, τόσο αποτελεσματικοί και θεραπευτικοί όλοι, τόσο ευγενικοί και γρήγοροι, τόσο διαφορετικοί από την ανθρωποφάγο ατμόσφαιρα των δρόμων, ένας άλλος κόσμος γενναιοδωρίας και πολιτισμού, ανθρωπιάς και γνώσης, που μου φάνηκε εντελώς απίστευτο να πρέπει αυτοί οι άνθρωποι επιπλέον να λογοδοτούν γραπτώς για κάθε απόφαση και ιατρική ενέργειά τους. Να μην έχουν ούτε ένα βολικότερο σύστημα γραφής… Έφευγα μπανταρισμένη, επιδιορθωμένη και παρηγορημένη, και είχε καθήσει άλλος γιατρός στην έδρα του γραφιά, και έγραφε κι αυτός την πολυσέλιδη ιστορία της νυχτερινής βάρδιας…