[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Χάσμα γενεών

Πώς έγινε αυτό και μεγαλώσαμε τόσοι άνθρωποι χωρίς να μάθουμε σκι στη βουνήσια αυτή χώρα; Δίπλα μας είναι τα βουνά, δεν τα βλέπαμε; Δεν μας τα μάθαιναν στη Γεωγραφία, τόσα βουνά, χώρα ορεινή, δεκάδες ονόματα να πρέπει να απομνημονεύουμε;

Εκατοντάδες πίστες άδειες να μας περιμένουν αδίκως, και η μόνη εικονογράφηση που τροφοδότησε τη φαντασία μας, ήταν οι ιππότες των ορέων.

Αντάρτες, κλέφτες, λημέρια, κατσίκια, αγρίμια κι αγριμάκια μου. Να έχουμε μεγαλώσει με ακραίο σπορ το ποδήλατο, πόθο και λαχτάρα τις επίπεδες βόλτες, και πιο έξαλλο απ΄ όλα το κολύμπι στη θάλασσα, ώς εκεί. Και ιδού το αποτέλεσμα, με ένα πλαστικό ποτήρι καφέ στο χέρι να παγώνουμε στα σαλέ, παρακολουθώντας σαν φτωχοί συγγενείς τη νέα γενιά, τα παιδιά μας τα ίδια, τη σάρκα εκ της σαρκός (αλλά είναι δική μας αυτή η ατρόμητη, αγνώριστη σάρκα;) να γλιστράνε στο χιόνι, βιρτουόζοι μιας τέχνης που αγνοούσαμε στην ηλικία τους. Καϊμακτσαλάν, μάλιστα! Και Πήλιο, και Παρνασσός, κι άλλα λιγότερο γνωστά, βουνά που είχαμε αποστηθίσει ως ηρωικά και μας πρόδωσαν τα άτιμα, έγιναν πίστες! Τα άπαρτα κάστρα των ενδόξων προγόνων να έχουν όχι απλώς παρθεί, αλλά να τα αλωνίζουν τα παιδάκια μας σαν τσουλήθρες της Ντισνεϊλαντ! Κι άντε τώρα εμείς να προλάβουμε τον χρόνο, να μάθουμε στα δύσκαμπτα ενήλικα κορμιά μας τέτοιες συμπεριφορές… Μόνο λίγοι ταλαντούχοι, που έκρυβαν τον σπορτίβ άνθρωπο μέσα στον ενεργό πολίτη. Οι υπόλοιποι εκεί, με τον φόβο να μας τρώει στα σωθικά μόλις κάνουμε δυο βήματα στο χιόνι, μην πέσουν πάνω μας αυτοί οι εξωγήινοι της γλίστρας, και τη ζήλεια να μας τρώει τα σωθικά.