Δεν ντρεπόταν για τους φίλους του

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ο πρεσβύτερος, τον οποίο δεν ψήφισα ποτέ, όσο περνούν όμως τα χρόνια τόσο περισσότερο τον εκτιμώ, την ήξερε πολύ καλά αυτή τη βασική αρχή. Κι αν μη τι άλλο, όχι μόνον δεν ντρεπόταν για τους φίλους του, αλλά φρόντιζε να τους επιδεικνύει γνωρίζοντας πως στη δημόσια ζωή οι συμβολισμοί έχουν το ίδιο βάρος με τα συναισθήματα στην ιδιωτική. Να θυμηθώ τον Χατζιδάκι, τον Χορν, τον Μινωτή; Δεν έχει σημασία πια, θα μου πείτε. Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν και όλοι αυτοί αναπνέουν μόνον τον αέρα της υστεροφημίας τους. Και, όντως, συμφωνώ μαζί σας, πως το θέμα είναι η ποιότητα του αέρα που εμείς είμαστε αναγκασμένοι να αναπνέουμε, τώρα που χειραφετηθήκαμε από προστάτες, πάτρωνες και τα συμπαρομαρτούντα, τώρα που επιτέλους μείναμε μεταξύ μας. Τώρα που αρχίζουν οι πραγματικές δυσκολίες. Γιατί κανένα εκλογικό αποτέλεσμα δεν πρόκειται να διορθώσει ή να σβήσει αυτό το αίσθημα που επιβεβαιώνει κάθε μέρα η δημόσια ζωή μας, ότι κανείς δεν βρίσκεται στη θέση που θα έπρεπε να βρίσκεται, πως όλοι είναι παρκαρισμένοι παράνομα στα πεζοδρόμια και πως το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι πώς θα καταλάβουν τη θέση που υπέκλεψαν από τους υπόλοιπους χωρίς να φάνε κλήση.

Γι΄ αυτό κι όταν κάποιος από μας τύχει και τρακάρει φεύγοντας κανείς δεν απορεί. Κι αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί, όταν πια φτάσουμε να θεωρήσουμε τη δυσοσμία του μεταξύ μας φυσιολογικό ανθρώπινο άρωμα.