Η φανέλα του κόουτς

Την εκτίμηση του φίλαθλου κόσμου (και όχι μόνο) φαίνεται ότι κερδίζουν για τα καλά οι άνθρωποι του πάγκου.

Αυτό τουλάχιστον μας καταδεικνύει η πρόσφατη ψηφοφορία των «ΝΕΩΝ» για τα πρόσωπα της χρονιάς που έφυγε. Στην πρώτη πεντάδα με τις προτιμήσεις των αναγνωστών μας βρίσκονται τρεις προπονητές και όχι άδικα.

Ο Ότο Ρεχάγκελ, ο Τάκης Λεμονής και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχουν κερδίσει την ψήφο εμπιστοσύνης και αυτό σημαίνει κάτι το ιδιαίτερο, αφού δεν θα πρέπει να ξεχνάμε όχι μόνο τον βαθμό δυσκολίας που εμπεριέχει από μόνος του ο ρόλος του προπονητή, αλλά και τη νοοτροπία με την οποία αντιμετωπίζονταν στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν η συγκεκριμένη αποστολή από το σύνολο των υπολοίπων εμπλεκομένων στον αθλητισμό.

Κατά κανόνα ο άνθρωπος που έφταιγε για ό,τι στραβό συνέβαινε σε μια ομάδα ήταν ο προπονητής που δεν μπορούσε να αξιοποιήσει το υλικό που είχε στη διάθεσή του. Και πόσοι από την εξέδρα δεν ήθελαν να κατεβάσουν τη δική τους ενδεκάδα ή να πραγματοποιήσουν τις αλλαγές της προτίμησής τους κατά τη διάρκεια του αγώνα; Μάλλον σαν… αντίζηλο τον έβλεπαν οι λάτρεις των ομαδικών αθλημάτων τον εκάστοτε προπονητή της ομάδας και ίσως γι΄ αυτό τον λόγο τού ασκούσαν συνέχεια αυστηρή κριτική.

ΟΛΑ ΑΥΤΑ όμως μέχρι χθες. Γιατί απ΄ ό,τι φαίνεται οι προπονητές με όπλο τους τις επιτυχίες επιστρέφουν δυναμικά και αν εξαιρέσουμε τον Δημήτρη Διαμαντίδη που κατέλαβε τη δεύτερη θέση στο γκάλοπ και τον Λάκη Λαζόπουλο που έφτασε στην τρίτη, οι υπόλοιπες από την πρώτη έως την πέμπτη αφορούν τους άρχοντες των πάγκων. Ο Ρεχάγκελ γιατί κατάφερε να πάει και πάλι την Ελλάδα στην τελική φάση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, ο Λεμονής γιατί οδήγησε τον Ολυμπιακό στις 16 καλύτερες ομάδες του Τσάμπιονς Λιγκ και ο Ομπράντοβιτς γιατί κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια με τον Παναθηναϊκό στο μπάσκετ, ενώ κατέκτησε μάλιστα και τους τρεις τίτλους σε μία χρονιά.

Όπως καταλαβαίνετε, οι υπεύθυνοι των μπουτίκ των ομάδων μάλλον θα πρέπει να φροντίσουν για να διαθέτουν και φανέλα με το όνομα του προπονητών, κάτι που δεν υπάρχει μέχρι σήμερα. Μπορεί η νεολαία να έχει ως πρότυπα τους ήρωες- αθλητές, αλλά και οι καθοδηγητές τους φαίνεται ότι αρχίζουν να κερδίζουν αρκετούς πόντους σε αυτό το κεφάλαιο.

Ο ΔΡΟΜΟΣ των προπονητών είναι αντιστρόφως ανάλογος με αυτούς της πρωτεύουσας τις ημέρες των αργιών. Στις γιορτές που ακολουθούν των επιτυχημένων αποτελεσμάτων είναι γεμάτος από κόσμο και στις ήττες μοιάζει και είναι άδειος, μοναχικός. Η σωστή και προγραμματισμένη δουλειά φέρνει όμως τις επιτυχίες και αυτό οδηγεί και στην καταξίωση. Τύχη υπάρχει στον αθλητισμό όπως και στις υπόλοιπες εκδηλώσεις της ζωής μας, αλλά αν ρίξουμε μια πιο προσεχτική ματιά στον τρόπο δουλειάς των συγκεκριμένων προπονητών, θα διαπιστώσουμε τότε με ευκολία ότι τίποτα δεν γίνεται στην τύχη. Το επόμενο ζητούμενο στην ιστορία μας με τους κόουτς είναι η διάρκεια που θα επιδείξουν στην πρώτη γραμμή των προτιμήσεων, αλλά και το πώς θα τους συμπεριφερθούν οι κριτές τους στην περίπτωση της αποτυχίας. Γιατί μην ξεχνάμε ότι το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ είναι παιχνίδια. Και σε αυτά εκτός από τη νίκη υπάρχει και η ήττα, την οποία ως λαός δύσκολα την αποδεχόμαστε…