[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Δεν θα φτάσει!

Η φράση κλειδί της εορταστικής δυσπεψίας προφέρεται πάντα τη στιγμή που νομίζεις ότι έχουν τελειώσει τα ψώνια, οι ετοιμασίες, τα μαγειρέματα, τα δώρα, τα κρασιά, τα στολίδια, τα φιστίκια στο μπολ μέχρι να πάμε στο τραπέζι. Δεν θα φτάσει το φαγητό, το ποτό, τα μαχαιροπίρουνα δεν θα φτάσουν, οι χαρτοπετσέτες, τα πιάτα, τα ποτήρια… πάρε κι άλλα, τρέχα τελευταία στιγμή να συμπληρώσεις, για να εκπροσωπεί το τραπέζι σου το ιδανικό της αφθονίας, της επιβαλλόμενης αφθονίας, Άγχος κι αυτό, να μην ησυχάζεις ποτέ ότι αρκούν οι προμήθειες, ότι θα χορτάσουν οι πεινασμένοι που θα έρθουν ήδη χορτάτοι από τα προηγούμενα τραπέζια και θα σε ευγνωμονούσαν αν τους έδινες μια σόδα και μια σαλάτα, αλλά δεν υπάρχει ελπίδα. Θα ξεχειλίσουν οι πιατέλες, και θα παίρνουν όλοι παραπάνω, για λόγους συμμετρίας, και θα περισσέψει τόσο πολύ που δεν θα έχουμε τι να το κάνουμε, και θα το τρώμε για να μην πάει χαμένο, ενώ ξέρουμε ότι καλύτερα να πήγαινε στα σκουπίδια κατευθείαν. Αλλά πώς να πετάξεις στα σκουπίδια φαγητό, τη στιγμή που τόσος κόσμος πεινάει σε αυτή τη γη; Τι κρίμα να μην μπορείς να μεταφέρεις τα περισσεύματα σε εκείνα τα στερημένα αφρικανικά στρατόπεδα με τους πρόσφυγες της ξηρασίας, με μια απευθείας πτήση, αλλά δεν γίνεται, οπότε το τρως, λες και πρέπει να δημιουργήσεις λίπος στον οργανισμό που θα κρατήσει όσο θα περπατάς στην έρημο, σαν τις καμήλες, για να μεταφέρεις τα αποθέματα στους πεινασμένους, και να έχεις γίνει μέχρι να φτάσεις εκεί, στυλάκι κι εσύ σαν αυτούς. Αλλά αφού δεν θα το κάνεις αυτό γιατί συσσωρεύεις τα αγαθά που πια δεν αντέχεις, τι θα σε λογικέψει πια, τι θα σου δώσει σήμα κορεσμού να σταματήσεις;