[ ΑΙΧΜΕΣ ] Μην παραδίδετε τα αρχαία στην υπερβολή

Καθώς η λέξη «αποχαρακτηρισμός» τείνει να γίνει καραμέλα και να ακούγεται ως «σκάνδαλο» άμα τη εκφορά της, πρέπει να μάθουμε να διαχωρίζουμε στις πονηρές μέρες που διανύουμε τους απερίσκεπτους αφορισμούς αναφανδόν υπέρ κάθε αρχαιότητας – είναι κατάσπαρτη η Ελλάδα- από τις σκιές σε αποφάσεις που μπορεί να υποκρύπτουν την εύνοια υπέρ ιδιωτικών συμφερόντων, ακόμη και με το αζημίωτο.

Δεν πρέπει να χαρακτηριστεί ως «προστατευόμενος αρχαιολογικός χώρος» κάθε οικόπεδο με αρχαιότητες ούτε να ταλαιπωρούνται επί δεκαετίες οι ιδιοκτήτες του έως ότου απελευθερωθεί από την Αρχαιολογική Υπηρεσία. Όμως δεν μπορεί ανεξέλεγκτα και κανένα ισχυρό στέλεχος του υπουργείου Πολιτισμού να παραδίδει στο τσιμέντο και σε ύποπτα- κάποτε- ιδιωτικά συμφέροντα χώρους που αποτελούν σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής μας κληρονομιάς (και της παγκόσμιας) και που μέχρι τώρα σώθηκαν από τη μανία ανοικοδόμησης και την κακώς εννοούμενη «ανάπτυξη» (βλέπε τσιμεντοποίηση). Ίσως να είναι λύση εκείνο που πρότεινε η επίτιμη διευθύντρια Αρχαιοτήτων κ. Όλγα Κακαβογιάννη, να επιστρέψουμε στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο με πρόεδρο ανώτατο δικαστικό- όπως παλαιότερα- και όχι πολιτικό.

Από την άλλη πλευρά, δεν μπορεί το υπουργείο Πολιτισμού να μην επανεξετάζει τους χαρακτηρισμένους ως αρχαιολογικούς χώρους, όπως εκείνον γύρω από την Κνωσό, όπου απαγορεύεται η οικοδόμηση σε ακτίνα εφτά χιλιομέτρων (σαν να λέμε αφήνουμε άχτιστο, λόγω Ακρόπολης, το Λεκανοπέδιο έως τους Αμπελοκήπους!). Γιατί εκεί φτάνουμε στον παραλογισμό. Και στην πλημμύρα αυθαιρέτων.

Η σοβαρή, διαφανής και συνεπής πολιτική και τα διαφανή και όχι περιστασιακά κριτήρια είναι το ζητούμενο. Όχι η υπερβολή, προς όποια κατεύθυνση.