[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η πεπλοφόρος Δημοκρατία

Θυμάμαι καλά την εικόνα της Μπούτο, χρόνια πριν, το 1988, όταν είχε εκλεγεί πρωθυπουργός. Πόσο ελπιδοφόρο εκείνο το νεανικό, το όμορφο πρόσωπο, πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός σε κράτος μουσουλμανικό, ορίστε, φαινόταν ακαταμάχητη η πρόοδος σε όλες τις ηπείρους. Θα έπεφταν απαλά τα ταμπού σε κάθε χώρα, γιατί να μη δέχονται πρωθυπουργό γυναίκα οι μουσουλμάνοι; Ένα πέπλο αρκούσε στο κεφάλι, χαλαρό, μπορούσε και να πέφτει στους ώμους, τόση αισιοδοξία δεν θα την εμπόδιζε ένα κομψό πέπλο να ανθήσει.

Ήταν κόρη πολιτικού βέβαια, ο οποίος θα μπορούσε να είναι ακόμα ενεργός αν δεν τον κρεμούσε το στρατιωτικό καθεστώς, αλλά αυτό το ξεχνούσες μπροστά στο γοητευτικό βλέμμα της, ίδια πεπλοφόρος Δημοκρατία, κάπως έτσι δεν ήταν τα μοντέλα των αλληγορικών μορφών; Γυναίκες νέες και ωραίες, πεπλοφορούσες, σα να ζωντάνευε ένα άγαλμα ευρωπαϊκό και να κατακτούσε την Ασία. Όλα φαίνονταν πιθανά και ανοιχτά, μόνο που η πολιτική καθημερινότητα ήταν πολύ πιο πεζή, η ωραία εικόνα έμεινε λίγο – πολύ χωρίς αντίκρυσμα, η πρωθυπουργία της είχε πολλά λάθη και αποτυχίες, μέχρι που τελικά ξαναβούτηξε στο στρατιωτικό καθεστώς το Πακιστάν, με άλλο στρατηγό και την ίδια να αυτοεξορίζεται. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η αυτοεξορία ήταν ένα βήμα προόδου σε σχέση με τη μοίρα του πατέρα της, αν δεν την δολοφονούσαν πριν τελειώσει το 2007. Πόσο δύσκολο να ξεφύγει από τη βία αυτή η χώρα, πόσο περίπλοκα τα προβλήματά της, πόσο μοιάζουν άλυτα… Κι η καημένη η Μπεναζίρ Μπούτο, που από την πρώτη μέρα δολοφονούσαν γύρω της οι εχθροί της, με το που πάτησε το πόδι της στο Πακιστάν, και θέλησε να νικήσει τη βία αγνοώντας την, να αλλάξει την πραγματικότητα περιφρονώντας την, ταυτίστηκε με την πεπλοφόρο Δημοκρατία δυστυχώς, ενώ θα προτιμούσε να ζήσει…