Δίκτυο

Χάθηκε ο μπούσουλας

Ανακοίνωση πρώτη: «Με αφορμή δημοσιεύματα για την υπόθεση Ζαχόπουλου, ο δήμαρχος Β. Παπαγεωργόπουλος έκανε την ακόλουθη δήλωση: Άκουσα πολλά ψέματα τις τελευταίες ημέρες. Ένα ψέμα αφορά τη στέγαση της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης επί της Λεωφόρου Νίκης έναντι 1 εκατ. ευρώ. Η αλήθεια είναι ότι το μηνιαίο μίσθωμα της ΚΟΘ δεν ξεπερνά τις 144.000

ευρώ. Άλλο ψέμα αφορά τη δήθεν υποβάθμιση των αρχαίων της Πλατείας Διοικητηρίου, ενώ η αλήθεια είναι ότι ο συγκεκριμένος αρχαιολογικός χώρος θα αναβαθμιστεί με τον καλύτερο τρόπο ύστερα από 15 χρόνια απραξίας». Ανακοίνωση δεύτερη: «Σχετικά με τη δήλωση του δημάρχου αναφέρθηκε εκ παραδρομής ότι το μηνιαίο μίσθωμα της Κρατικής Ορχήστρας Θεσσαλονίκης στο πρώην “Παλλάς” ανέρχεται στα 144.000 ευρώ. Το σωστό είναι ότι το μηνιαίο μίσθωμα ανέρχεται στις 12.000

ευρώ». Βρείτε τα παιδιά… Και μήπως επιτέλους γνωρίζει, έστω ο δήμαρχος, ποιος ιδιώτης καρπώνεται αυτό το…

ασαφές ποσό, γιατί από την Κρατική Ορχήστρα δεν δίνεται καμιά απάντηση και οι ημέρες είναι πονηρές. Άσε που κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και με τη Θεσσαλονίκη- Πολιτιστική Πρωτεύουσα. Μπερδεύαμε τα ποσά. «Σαν ταμίας σε τράπεζα νιώθω», έλεγε συνάδελφος. «Γράφω, γράφω για ποσά που ουδέποτε είδα και κινδυνεύω να χάσω και χρήματα και τον μπούσουλα».


Τσαγιέρα που… καίει

Μια τσαγιέρα της Σχολής του Μπάουχαους πωλήθηκε σε δημοπρασία των Σόθμπι΄ς στη Νέα Υόρκη, στην τιμή των 361.000 δολαρίων. Η τιμή είναι ρεκόρ, για μια τσαγιέρα με το όνομα ΜΤ49- της οποίας η δημιουργός, η Γερμανίδα ντιζάινερ Μάριαν Μπραντ, δεν είχε την τύχη να γίνει διάσημη όπως οι άλλοι εκπρόσωποι του κινήματος του μοντερνισμού. Όμως οι παθιασμένοι συλλέκτες μπορούν να διακρίνουν τα ιδιαίτερα, σπάνια κομμάτια. Κι αυτήν τη στιγμή η τσαγιέρα ΜΤ49, που δεν βγήκε στην παραγωγή γιατί δεν ήταν και πολύ πρακτική, μπαίνει στην κατηγορία των εξαιρετικών αντικειμένων με ανεκτίμητη αξία. Γιατί είναι δημιούργημα του 1927, της χρυσής εποχής του Μπάουχάους. Τότε που ο διευθυντής της, Βάλτερ Γκρόπιους, είχε προσλάβει τους πιο ευφυείς αρχιτέκτονες για να δημιουργήσουν με τα γεωμετρικά τους σχέδια τις μοντέρνες, σαφείς συνθέσεις τους. Αυτή η τσαγιέρα τα λέει όλα. Και η δημιουργός της, παρά το γεγονός ότι χάθηκε το 1983 λησμονημένη στην ανατολική πλευρά της Γερμανίας, σήμερα έστω και μετά θάνατον εισπράττει την αναγνώριση που δικαιούται.


Το σουξέ της εποχής

«Συνδρομή». Και αυτή ακριβώς τη στιγμή που μιλάμε, σε αυτή τη λέξη μάλλον κρύβεται το μέλλον της δισκογραφίας. Είναι η λέξη-κλειδί, ο γόρδιος δεσμός- όπως θέλει το λέει ο καθένας, αλλά εκεί στα κεντρικά της προβληματισμένης δισκογραφίας βλέπουν πως αυτό είναι ένας πολύ ρεαλιστικός τρόπος για να αγοράζουμε τη μουσική μας στο μέλλον (που ως γνωστόν έχει ήδη φτάσει). Ο Ρικ Ρούμπιν, παραγωγός με εύσημα και στέλεχος της Columbia, πιστεύει πως το σύστημα με τις συνδρομές ακούγεται καλά στη θεωρία και ακόμη καλύτερα στην πράξη. Μαζί του φαίνεται να συμφωνούν και άλλοι μουσικάνθρωποι. Που πολύ απλά λένε πως θα πληρώνουμε – ας πούμε- 5 ευρώ τον μήνα και θα μπορούμε να ακούμε ό,τι θέλουμε- όπως το ακούσατε: ό,τι θέλουμε- από σάιτ που θα λειτουργούν με αυτό τον τρόπο, όπως το rhapsody. com, το οποίο για την ώρα σου επιτρέπει να ακούς τα πάντα- ανά πάσα στιγμή- και να αγοράζεις, αν θέλεις, από τα on-line stores. Και τους επόμενους μήνες, περιμένετε να ακούσετε κι άλλα περί συνδρομής.

Δείχνει να έχει όλα τα χαρακτηριστικά του σουξέ.