[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ο λεκές

Εικόνες περιποιημένες των συνανθρώπων στις γιορτές, μας βεβαιώνουν ότι υπάρχει πάντα χρόνος για την προσωπική ετοιμασία.

Καμιά φορά είναι υπερβολικά αρματωμένες, όπως αυτή η νέα γυναίκα που σαν να την πέρασες με γυαλόχαρτο, λάμπει παντού σχεδόν επιθετικά, γιατί μπορεί κι η πολλή περιποίηση να καταντήσει έτσι. Όμορφο πρόσωπο, πριν στολιστεί με τα ψεύτικα χρώματα του μακιγιάζ, όμορφα μαλλιά, πριν ακινητοποιηθούν με τη λακ, όμορφο σώμα, πριν τυλιχτεί στα σφιχτά υφάσματα που υπερασπί- ζονται την ιδέα του περισσότερο από τη σάρκα του.

Γούνινοι γιακάδες χύνονται στην κίνηση προς τα μπρος, τσουλούφια τινάζονται στην κίνηση προς τα πίσω, κι έρχεται πια κάτι σαν ασφυξία στον λαιμό του θεατή, μέχρι που ανοίγει το πανωφόρι και εμφανίζεται ένας λεκές στον μηρό, μεγάλος και μάταια τριμμένος, σε μέγεθος μελομακάρονου. Και λες τι προσγειώθηκε ΄κεί πέρα και αρνήθηκε να απομακρυνθεί, κουραμπιές, χοιρινό, σούπα, ζάχαρη, τούρτα, ποτό, τι από όλα τα αγαθά που η παράδοση αραδιάζει στα τραπέζια ξέχασε τον σωστό του ρόλο και εξόκειλε τόσο πολύ κι έφτασε να βρεθεί στο παντελόνι αυτό, κολλημένο πεισματικά, και να ακολουθεί την τόσο φροντισμένη κυρία ολόκληρη τη γιορτινή της μέρα; Ό,τι και να ήταν πάντως, να που σου φέρνει ανακούφιση αυτή η μικρή αδυναμία, αυτό το λάθος, το ελαττωματάκι, να που κάνει την όλη κατάσταση πολύ πιο ανθρώπινη. Επιτέλους, κάπου έχασε όλο αυτό το άψογο σύνολο, κάτι της ξέφυγε, την ξάφνιασε, τη στόλισε με την αδυναμία της. Ίσως προσπάθησε να το βγάλει και δεν τα κατάφερε, ίσως δεν το έχει δει καν. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η μικρή χαραμάδα στο τέλειο τείχος της εορταστικής παρουσίας σε κάνει να τη συμπαθήσεις.