[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ο Αϊ-Βασίλης υπάρχει;

Θα το πιστέψω αν μου χαρίσει ένα αληθινό πρωινό αργίας, με ξάπλα ώς το μεσημέρι και το αίσθημα του χρόνου που είχα κάποτε στις γιορτές, ότι δεν περνάνε, ότι δεν έχουν νόημα, ότι βαριέμαι, ότι νιώθω μοναξιά. Ένα τέτοιο κενό θέλω από τη γενναιοδωρία του αγίου, κι από τον Δήμο Αθηναίων να μαζεύει τα σκουπίδια κανονικά, για να μη βγω έξω το απόγευμα νομίζοντας ότι είναι ακόμη μεσημέρι και να πέσω στην πρώτη μέρα μετά την καταστροφή. Αλλά ο ΑϊΒασίλης δεν υπάρχει, τα πρωινά της πλήξης που δεν φαντάστηκα ποτέ ότι θα νοσταλγούσα, έχουν χαθεί ανεπιστρεπτί και δεν μπορεί κανείς να μου τα επιστρέψει, ούτε θα είναι ίδια όταν τα ξαναφέρει ο χρόνος. Κι ο Δήμος Αθηναίων φυσικά μπορεί να πληρώσει σπέσιαλ ορχήστρες, αλλά για τα σκουπίδια του δρόμου μας σηκώνει τα χέρια ψηλά. Τώρα εγώ είμαι ο Αϊ-Βασίλης της οικογένειας κι έχω τόση τρεχάλα και τόση δουλειά για την οργάνωση των περιττών της γιορτής, που η μέση μου ήδη πονά, για ψυχολογική προετοιμασία. Δεν με σώζει ούτε η λιακάδα ούτε τα χιόνια στα ορεινά ούτε η επικαιρότητα, όλα πρέπει να γίνουν όπως κάθε χρόνο, δέντρα, δώρα, γιορτές, γλυκά, πακέτα, τηλέφωνα, κάρτες αλλαγής, αμηχανία επιλογής, παραπάνω φαγητά, παραπάνω πιοτά, ξενύχτια, κούραση, τίποτα να μη λείπει. Και φαίνεται ότι ο Αϊ-Βασίλης υπάρχει τελικά, αφού βρίσκονται πάντα οι θεράποντες, και μάλιστα ανάμεσα σε άτομα που δεν το φαντάζονταν κάποτε ότι θα περάσουν σε αυτή την κατηγορία. Αυτή είναι η έκπληξη που μας επιφύλασσε ο Άγιος για την ώριμη ηλικία, η περίσσεια της ενέργειας που θα αναπαρήγαγε τη γενναιοδωρία του. Άντε, να είμαστε καλά, να αντέξουμε, να απολαύσουμε και να ξαναβρεθούμε του χρόνου.