Από το Κασμίρ στη δικαστική έδρα

«Οι δεκάδες ώρες αναμονής κάθε τέσσερις μήνες για την εξάμηνη άδεια παραμονής του πατέρα μου στην Ελλάδα μ΄ έκαναν να ονειρεύομαι από παιδί να γίνω δικηγόρος. Μεγαλώνοντας, άλλαξα γνώμη. Ο δικαστής έχει περισσότερο αποφασιστικό ρόλο. Πριν ακόμη περάσω στη Νομική, ήξερα πως θα ακολουθούσα τον δικαστικό κλάδο».

O Σαέντ Ντην σύντομα θα είναι ο μοναδικός δικαστής στην Ελλάδα με καταγωγή από το Κασμίρ. Αν και γεννήθηκε στη Νίκαια τον Νοέμβριο του 1978 και μεγάλωσε στον Πειραιά, έως το 2000 είχε κρατήσει την πακιστανική υπηκοότητα. Οι γονείς του είχαν έρθει στην Ελλάδα παράνομα από το Πακιστάν, στο οποίο κατέφυγαν όταν μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος στο Κασμίρ.

«Πρώτα ήρθε ο πατέρας μου, λαθρομετανάστης το 1974. Είχε καταφύγει με τη

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ

Ο πατέρας του είχε έρθει ως λαθρομετανάστης το 1974, εκείνος γεννήθηκε εδώ το 1978 αλλά πήρε την υπηκοότητα 22 χρόνια μετά

μητέρα μου στο Πακιστάν και από εκεί έφυγε για Ελλάδα. Η μητέρα μου πλήρωσε 2.000 δολάρια για να έρθει εδώ, μέσω Τουρκίας, μερικούς μήνες μετά τον πατέρα μου, μαζί με τις 3 πρώτες αδελφές μου. Πέρασαν άλλα δύο χρόνια για να νομιμοποιηθούν και μετά γεννήθηκα εγώ και άλλα τρία παιδιά».

Φθάνοντας ο πατέρας του στην Ελλάδα, δούλεψε στη Ναυπηγοε πισκευαστική Ζώνη Περάματος. Οταν ήρθε και η μητέρα του, εργάστηκε και εκείνη, φασόν σε βιοτεχνίες, στον Πειραιά. Η ενσωμάτωσή τους στην ελληνική κοινωνία δεν ήταν εύκολη- τα πρώτα τρία κορίτσια τους έσπευσαν να τα παντρέψουν το 1990 στο Πακιστάν.

Ο νέος δικαστής έχει ήδη και τις πρώτες του νομικές προστριβές, και μάλιστα με το Ελληνικό Δημόσιο: «Είμαστε 4 αγόρια και 4 κορίτσια στην οικογένεια. Όμως οι αρχές, ενώ θεωρούν πολύτεκνο τον πατέρα μου, δεν αναγνωρίζουν και τη μητέρα μου ως πολύτεκνη, επειδή όταν πήρε την ελληνική υπηκοότητα τα 5 από τα 8 παιδιά της είχαν ενηλικιωθεί. Κάτι τέτοιο βεβαίως δεν ισχύει για καμία Ελληνίδα. Έχω ήδη υποβάλει ένσταση και η υπόθεση θα εκδικαστεί τον Ιανουάριο».

Μέλος του Δικηγορικού Συλλόγου Πειραιά από το 2004, ο Σαέντ Ντην έδωσε εξετάσεις στη Σχολή Δικαστών το 2006, αλλά απέτυχε: «Ήξερα πως θα ήταν δύσκολο και δεν απογοητεύτηκα. Εξάλλου περνάει ένας στους τέσσερις υποψήφιους. Τώρα είμαι πιο σίγουρος για τον εαυτό μου και πιστεύω πως βρίσκομαι πολύ κοντά στο να γίνει πραγματικότητα το όνειρό μου. Θα παρακολουθήσω για περίπου ένα χρόνο τη Σχολή Δικαστών και μετά θα διοριστώ, και κάθε 4 χρόνια θα μετακινούμαι σε διαφορετική πόλη. Οι γονείς μου βέβαια ακόμη ονειρεύονται τη μέρα που θα παντρευτώ μουσουλμάνα και θα πάω να εργαστώ στο Πακιστάν, αλλά δεν νομίζω ότι μπορεί να συμβεί αυτό. Εκεί εφαρμόζουν τη Σαρία, τον νόμο του Κορανίου, κι αν αποφασίσω να πάω, θα πρέπει να ξεχάσω τη δικηγορία».


Έστειλαν τις αδερφές μου στο Πακιστάν για να παντρευτούν

«ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ τηρούν όλα τα έθιμα και έχουν πολλούς μουσουλμάνους φίλους, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο Πακιστάν. Μόλις μπήκαν στην εφηβεία οι μεγαλύτερες αδελφές μου αποφάσισαν να τις στείλουν στο Πακιστάν και τις πάντρεψαν και τις τρεις μαζί ώστε να μείνουν για πάντα εκεί. Πήγα δύο φορές από τότε για να τις δω μαζί με τους γαμπρούς και τα ανίψια μου. Ο πατέρας μου είναι πολύ αυστηρός. Μία μικρότερη αδελφή μου, την ελέγχει συνεχώς. Αυτή όμως ερωτεύτηκε Έλληνα. Θα παντρευτούν και θα φύγουν μαζί για Αγγλία. Για μένα και τα άλλα αγόρια της οικογένειας, οι γονείς μου ελπίζουν να παντρευτούμε μουσουλμάνες και να γυρίσουμε στο Πακιστάν, ενώ όνειρο της μητέρας μου είναι να επιστρέψει κάποια μέρα στο Κασμίρ. Όταν έφυγαν δεν μπόρεσαν να πάρουν ούτε μια φωτογραφία μαζί τους.

Είναι σαν να μην έζησαν ποτέ εκεί- και ας έχουν περιουσία στο Κασμίρ».