[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Οι άνθρωποι πονάνε

Το ξεχνάμε όταν τους βλέπουμε στιβαρούς και βλοσυρούς, περιποιημένους και φαινομενικά άτρωτους, πόσο ανίσχυροι μπορεί να νιώθουν στο βάθος. Ειδικά οι πολιτικοί, περιβεβλημένοι την ισχύ τους και την εξουσία, που ασκούν ενίοτε, σαν αλεξίσφαιρο μανδύα.

Κάθε φορά έρχεται σαν αποκάλυψη, αλλά είναι τόσο γνωστό σε όλους. Μόνο που το εξορίζουμε από τη σκέψη μας. Οι άνθρωποι πονάνε, όπου κι αν βρίσκονται, όσο σκληρούς και αναίσθητους κι αν τους βλέπεις. Ακόμα κι αυτοί που μοιάζουν αδιάφοροι ή ανέγγιχτοι, αυτοί που δεν το περιμένεις ότι είναι άξιοι να πονέσουν, να τους δοθεί αυτή η μοίρα, αυτή η δοκιμασία, αυτή η χάρη.

Πολεμάνε να υψωθούν σε επίπεδα ανώτερα, να μην κινδυνεύουν, πολεμάνε να χτίσουν γύρω τους ένα τείχος προστασίας, κοστούμια σκοτεινά και τζιπ μαύρα και φρύδια σμιγμένα, αλλά δεν αρκούν. Σκληρή δουλειά τελικά η πολιτική, «στέγνωσε η ψυχή μου για να κυβερνήσω αυτό τον τόπο» είχε πει κάποτε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, και θα πρέπει να την είχε νιώσει αυτή τη συναισθηματική ξεραΐλα, κάποιες στιγμές, για να την εκφράσει έτσι λιτά. Έστω κι αν η στέγνια ψυχής μπορεί να είναι μια καλή, έως απαραίτητη, ιδιότητα για να κυβερνήσεις οποιονδήποτε τόπο. Ή τα μεταλλικά σωθικά, χαλκέντερους δεν τους λέμε τους πολιτικούς; Αντέχουν πολλά, αλλά ίσως στο βάθος ακόμα και οι πιο χάλκινοι να είναι άξιοι να πληγωθούν, να πονέσουν. Φαίνεται απίθανο βέβαια, όταν τους φέρεις στο μυαλό σου με τον τρόπο που συνήθως εμφανίζονται, ισχυροί, συγκαταβατικοί, πολυάσχολοι, σπουδαιοφανείς, αλλά μπορεί τελικά εμείς οι υπόλοιποι να το χρειαζόμαστε, σαν χριστουγεννιάτικο μήνυμα κατ΄ εξαίρεσιν, να σκεφτούμε για μια στιγμή μόνο ότι μπορεί να είναι άνθρωποι κι αυτοί κατά βάθος.