[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τηλεφωνικές ευχές

Τη μέρα της γιορτής μου έχω το σαλόνι γεμάτο σοκολατάκια και δέχομαι επισκέψεις. Ή μάλλον έχω ένα κρυστάλλινο βάζο με γλυκό κουταλιού, και κουταλάκια γύρω γύρω, που ο καθένας παίρνει λίγο, το τρώει, κι ύστερα βουτάει το κουτάλι σε νερό. Φαντασιακά δέχομαι, όπως κάποτε στις επαρχίες που δεν έζησα, γι΄ αυτό ζηλεύω όλες αυτές τις συνήθειες που τις ξέρω μόνο από την κριτική εναντίον τους. Υποτίθεται ότι είναι βαρετό, αλλά εμένα θα μου άρεσε. Οι τελετές συνάντησης με αγαπημένους δεν είναι ποτέ αρκετές, πρόκειται για είδος αναγκαίο εν ανεπαρκεία. Τώρα όμως όλα διευθετούνται τηλεφωνικά, προφορικές ευχές και καθαρίζεις από επισκέψεις, γλυκά, κουταλάκια, όλο το σετ. Γι΄ αυτό δεν ξέρουμε πια ούτε πώς ήταν τα βάζα με τα γλυκά εκείνα. Υπάρχει ωστόσο μέσα από το τηλέφωνο μια περίληψη παρουσίας, η σωματική υπόμνηση που δίνει η φωνή. Λίγες λέξεις που λένε πολλά, μια παρέλαση από κουδουνίσματα και στερεότυπες ευχές που δηλώνουν ότι αν μπορούσαν, αν άδειαζαν, αν είχατε την υλική δυνατότητα, θα ήταν παρόντες, θα χόρευαν, θα μεθούσαν λίγο και θα σου έδιναν φιλιά τελούντες εν ευθυμία. Μπορείς να γράφεις τα ονόματά τους στο τέλος της βραδιάς, να τους φαντάζεσαι όλους σε ένα τεράστιο πάρτι, με τη μαγιά της φωνής. Χτες βράδυ με πήρε κι ένας αυτόματος τηλεφωνητής από την πιτσαρία της γειτονιάς, από την οποία δεν παραγγέλνω πίτσα, και ακούστηκε κάπως παράξενο, μια φωνή μαγνητοφωνημένη να σου λέει ευχές. Πάλι καλά που δεν το έχουν σκεφτεί ακόμα αυτοί που πλασάρουν πιστωτικές κάρτες, κέντρα αδυνατίσματος, κινητή τηλεφωνία, όλοι οι ενοχλητικοί που σε πιέζουν μέσα στο σπίτι σου με διάφορες προτάσεις, να σε παίρνουν με αυτόματο τηλεφωνητή, να σου εύχονται χρόνια πολλά. Ανυπεράσπιστο μέσο το τηλέφωνο, αφότου εφευρέθηκε χάλασαν οι γιορτές. Νοερό πάρτι με την πιτσαρία;