Ματιές Ηράκλειο

Τελείωσα με τις πρόβες για τα «Σκληρά Αφροδισιακά»- ερωτικά τραγούδια μου με αποσπάσματα από το «Άσμα Ασμάτων» σε σκηνοθεσία Ράιας Μουζενίδου- που παρουσιάζονται από σήμερα στο «Δίπυλον» και, μια και δυο, έφυγα την Παρασκευή για το Ηράκλειο, όπου με περίμεναν οι φίλοι μου, για μια ομιλία και συναυλία για τα 25 χρόνια από τον θάνατο του Μάνου Λοΐζου.

Κόσμος πολύς και ενθουσιώδης στο πολιτιστικό κέντρο των «Οριζόντων», κοντά στον Άγιο Μηνά. Και πολλοί νέοι. Που οι περισσότεροι δεν είχαν γεννηθεί όταν ο Λοΐζος έγραφε τα υπέροχα τραγούδια του. Κι αυτό είναι μια παρηγοριά: σε μια εποχή που τα ραδιόφωνα και οι τηλεοράσεις μάς πολυβολούν με σκουπίδια, υπάρχουν πολλοί νέοι που τα αγνοούν και ακούνε Λοΐζο και όλους τους άλλους συνθέτες της «παλιάς χρυσής εποχής».

Στο Ηράκλειο ξαναγεννιέμαι. Ένας άνεμος ελευθερίας καλπάζει παντού. Η πόλη είναι ανοιχτή, αισιόδοξη. Και με χαρά είδα διάφορα κτίρια, προς το λιμάνι, που τα θυμόμουνα ερείπια, να έχουν αναστηλωθεί και να ομορφαίνουν την περιοχή. Η οποία πρέπει, γρήγορα και με γνώση και μεράκι, να ξαναβρεί τον εαυτό της.

Για μένα, το Ηράκλειο, είναι πρωτίστως ο Μπλομπλός. Ο σπουδαίος αυτός ψαράς, που δεν αφήνει κανένα φίλο παραπονεμένο: όλο και μια συναγρίδα θα πιάσει, όλο κι ένα θηλυκό χταπόδι, όλο κι έναν πεντάκιλο ροφό, για να καταπλήξει την παρέα της Αλικαρνασσού, αλλά και της Νέας Ερυθραίας (Μιχάλης, Κάχρης, Φώτης) που συχνά τον επισκέπτεται, μαζί με τον Μηλιαρά, που πια δεν είναι στρατηγός της Αστυνομίας, αλλά δήμαρχος με 100% αποδοχή, στο Οροπέδιο Λασιθίου.

Για ένα πράγμα καμαρώνω ιδιαίτερα, όποτε βρίσκομαι στην Αλικαρνασσό: για το ότι η κεντρική λεωφόρος της έχει το όνομα του Στέλιου Καζαντζίδη! Πότε θα καταλάβουμε, επιτέλους, ότι στους δρόμους και τις πλατείες μας θα πρέπει να βλέπουμε και ονόματα μεγάλων καλλιτεχνών και αθλητών και επιστημόνων και όχι μόνο δημάρχων, στρατηγών και προσωπικοτήτων της πολιτικής;

Στο «Καρβουνιάρικο» της Αλικαρνασσού, λόγω των ημερών- Ζωνιανά κ.λπ.- έμαθα και μια μαντινάδα, που τη βρήκα βέβηλη αλλά και ενδιαφέρουσα: «Χασίσι έπινε ο Θεός και έφτιαξε την πλάση/ και το ΄δωσε στον άνθρωπο, καλά για να περάσει/ Και ο Χριστός που έφτασε/ στη γη για να διδάξει/ χασίσι έπινε κι αυτός, τους πόνους να βαστάξει»!

Και κάτι από τον Μπλομπλό: το πιο νόστιμο ψάρι- αφήνει πίσω τη συναγρίδα- είναι ο σαργός, γιατί τρώει τον πιο δυνατό μεζέ της θάλασσας: αυγά αχινού. Με τα δυνατά του δόντια, στριμώχνει τον αχινό σ΄ έναν βράχο, του κόβει μερικές βελόνες κι ύστερα αφήνει το κύμα, με το πάρε-δώσε να αποτελειώσει τη δουλειά και ο φουκαράς ο αχινός να μείνει χωρίς αγκάθι- έτοιμος για φάγωμα…