Όταν το... νερό που καίει ενώνει εντελώς διαφορετικά στοιχεία μεταξύ τους, το αποτέλεσμα αποκτά ενδιαφέρον. Το Λίντσμπεργκ του Τενεσί είναι μια κουκκίδα στον χάρτη των ΗΠΑ. Εκεί όμως, στην πατρίδα του Τζακ Ντάνιελς, συναντήθηκαν η κυρία της ροκ Πάτι Σμιθ και η πρώην ηθοποιός και νυν ροκ σταρ Τζούλιετ Λιούις, με αφορμή την εορταστική συναυλία για τη νέα σοδειά του ουίσκι. Και έπιασαν κουβέντα για τις γυναίκες στα συγκροτήματα, τη θέση της γυναίκας στη μουσική σήμερα, την απατηλή λάμψη της δημοσιότητας.

Στην παρατήρηση ότι συνήθως οι γυναίκες στα συγκροτήματα δεν παίζουν κάποιο μουσικό όργανο, η απάντηση ήρθε- με αρκετή δόση χιούμορ- από την Πάτι Σμιθ: «Συμβαίνει, διότι απλώς δεν θέλουν να κρύβεται ένα στήθος πίσω από ένα φαγκότο ή οτιδήποτε άλλο. Δεν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα. Ο Νατ Κινγκ Κόουλ ήταν έξοχος πιανίστας, αλλά ο κόσμος ήθελε να τον ακούει να τραγουδά. Η Νίνα Σιμόν έπαιζε πιάνο και αυτή, αλλά ποιος τη θυμάται ή τη γνωρίζει έτσι. Εκεί είναι η ουσία: τι θέλει ο κόσμος».

Για τη θέση της γυναίκας στη μουσική, άλλοτε και τώρα, η Σμιθ είχε να πει:

«Όταν βγήκε το ΄΄Βecause the night΄΄ ήταν Νο 12 ή Νο 13 στις ΗΠΑ και Νο 5 στη Βρετανία. Την ίδια περίοδο είχε κυκλοφορήσει και το ΄΄Υou light up my life΄΄ της Ντέμπι Μπουν και ήταν Νο 1 για έξι χρόνια. Τότε όλοι, δισκογραφικές, ντιτζέι και παραγωγοί, μου έλεγαν: ΄΄Είσαι άτυχη. Το τραγούδι σου είναι πολύ καλό αλλά δεν χωρούν δύο γυναίκες στο top 10΄΄».

Τη σημερινή εικόνα περιγράφει η Λιούις: «Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ. Το ξέρετε ότι υπάρχει ραδιοσταθμός στο Λος Άντζελες που βγάζει στον αέρα δισκογραφικές δουλειές γυναικών βάσει ποσοστών; Είναι απίστευτο».

«Ήμουν ένα κορίτσι του Νότου. Όταν επιχειρούσα να τραγουδήσω έκανα θόρυβο από τη μύτη. Στη δεκαετία του ΄80 ο τελευταίος σύζυγός μου (σ.σ.: ο Φρεντ- «Sonic»- Σμιθ των ΜC5) μού έμαθε κάποια πράγματα για την αναπνοή. Αν είχα τη φωνή της Μαρίας Κάλλας, πιστέψτε με, θα τραγουδούσα σαν εκείνη, αλλά δεν την έχω» λέει σε σχεδόν εξομολογητικό ύφος η Πάτι Σμιθ. «Όλο αυτό, το να είσαι τραγουδίστρια, δεν εξηγείται. Η ανθρώπινη φύση είναι λίγο περίεργη. Από τη μια σοουγούμαν, από την άλλη στιχουργός, τραγουδίστρια, να δείχνεις τον δρόμο» λέει η Τζούλιετ Λιούις. «Εκείνο που έχει σημασία για μένα, βλέποντας τα παιδιά στην αρένα, είναι ότι μπορώ να επικοινωνώ. Αυτό τους προσφέρω. Δεν είμαι σύμβολο του σεξ ή οτιδήποτε άλλο, αλλά επικοινωνώ» τονίζει η Πάτι Σμιθ.

Αμφότερες συμφωνούν για τη μανία των σκανδαλοθηρικών κυρίως εντύπων με τους καλλιτέχνες και το επίπλαστο λαϊφστάιλ. «Η κατάσταση είναι αηδιαστική. Η αξιοπρέπεια και η αυτοσυγκράτηση που διέκριναν τα ΜΜΕ αποτελούν ανάμνηση. Ανέκαθεν ο κόσμος είχε περιέργεια, αλλά πλέον με αυτά που κάνουν προκαλούν εθισμό» υποστηρίζει η Πάτι Σμιθ. «Εγώ, πάλι, τώρα τελευταία τη βρίσκω να αμφισβητώ ό,τι μου σερβίρουν τα περιοδικά. Εκείνο το ΄΄σεξ, ντραγκς και ροκ εν ρολ΄΄, που κάποτε ήταν τρόπος ζωής, έχει πάει περίπατο.

Είναι πλέον ένα κενό περιεχομένου σλόγκαν σε μπλουζάκια» συμπληρώνει η Τζούλιετ Λιούις.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από