[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Οι καθρέφτες

Πηγαίνει στο κέντρο κάθε μέρα αμέσως μόλις αρχίσει η περίοδος χριστουγεννιάτικων αγορών. Την ορίζει μόλις πάρει στα χέρια τη σύνταξη του Νοέμβρη. Βρίσκει μικρές αφορμές, κάποιο κουμπί, κάποια αλλαγή, όχι αληθινά ψώνια, θα αναστάτωναν πολύ τις συνήθειές του. Δεν τον πειράζει που έχει κόσμο στα μαγαζιά, κάθε άλλο. Μάλλον διαλέγει επίτηδες τις μέρες με τον κόσμο. Στριμώχνεται στο τρόλεϊ και δηλώνει ότι τελευταία φορά κατεβαίνει με τόσο κόσμο, άλλη φορά θα προτιμά τις ήσυχες μέρες. Κατά βάθος θεωρεί ότι αυτές τις μέρες όλοι εμφανίζουν στις βιτρίνες τα καλύτερα πράγματα που διαθέτουν, βάζουν τα δυνατά τους στην υποδοχή των πελατών, κάνουν ό,τι μπορούν για να πουλήσουν τους τελευταίους νεωτερισμούς, και θα ήταν κρίμα να μην τιμά κανείς αυτή την προσπάθεια.Στην Αθήνα, πιστεύει ακράδαντα, βρίσκεις τα πάντα, φτάνει να έχεις υπομονή, και χρήμα φυσικά, κι ας είναι πίσω η πόλη σε πολλά, τα καταστήματα είναι εφάμιλλα των ευρωπαϊκών! Κι έτσι αγνοεί συνειδητά την τριτοκοσμική κυκλοφορία στα πεζοδρόμια, την ταλαιπωρία να περπατά ανάμεσα σε επιθετικά μηχανάκια και σκουπίδια, μπαίνει στα φωτισμένα εμπορικά και αισθάνεται σαν υψηλός καλεσμένος.

Προσηλώνεται σε διάφορα αντικείμενα που κατά καιρούς αποφασίζει να μελετήσει, κατά κάποιον τρόπο, ξεχνιέται, αίφνης βλέπει τον εαυτό του σε καινούργια παντελόνια, σαν να είναι νέος, ή επιθυμεί κάποιο φανταχτερό στολίδι, ακόμα και παιχνίδια, και τον πλημμυρίζει ευτυχία ανομολόγητη, όπως όταν ήταν παιδί και τον σεργιάνιζε η μαμά του στους πάγκους της Αιόλου. Γι΄ αυτό μισεί τους καθρέφτες, εκεί που έχει σχεδόν απελευθερωθεί από το σώμα του, ένας καθρέφτης ξαφνικά τού ξαναδείχνει το παρόν, μια εικόνα γερασμένου ανθρώπου που δεν κολλά στο εορταστικό περιβάλλον, και πικραίνεται.