[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Η φαρσοκωμωδία μετατρέπεται σε δράμα

ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ, όσοι αναζητούν ακόμη τα αίτια της ήττας του 2004 και του 2007, πέφτουν πάνω σε μια «μοιραία» ημερομηνία: 18 Απριλίου του 2001. Την… αποφράδα εκείνη Τετάρτη, ο τότε υπουργός Εργασίας Τάσος Γιαννίτσης παρουσίασε σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ τις προθέσεις του για το Ασφαλιστικό. Συνάντησε την απόλυτη διαφωνία των συνδικαλιστών. Μία εβδομάδα κράτησε η αναταραχή. Υπό την πίεση των κοινωνικών αντιδράσεων και του τότε πρωθυπουργού κ. Σημίτη, ο οποίος μέτρησε το πολιτικό κόστος, πέρασε το νομοσχέδιο και τον προσωπικό του φίλο στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας. Πέρασε; Χμμ… Αν κρίνουμε από τις μεγαλοφυείς ιδέες της κυβέρνησης Καραμανλή, όχι ακριβώς.

Η (εκβιαστική) άποψη ότι πρέπει να λυθεί το ασφαλιστικό ζήτημα πάση θυσία διέτρεχε έκτοτε όλο το πολιτικό σύστημα, χωρίς ωστόσο ουδείς να τολμήσει να το αγγίξει. Ούτε η «νέα διακυβέρνηση» την πρώτη τετραετία. Τώρα, μεθυσμένος από την εύκολη νίκη του, ο κ. Καραμανλής έβαλε τους «ειδήμονες» να του βρουν λύση. Ως συνήθως την εύκολη: Να πληρώσει ο λαός τα σπασμένα. Α! Φυσικά και τα «ρετιρέ» (δημοσιογράφοι, δικηγόροι, μηχανικοί κ.λπ.). Έπρεπε, προφανώς, κάποια καραμέλα να προσφέρουν στον κόσμο για να πείσουν περί του αγαθού των προθέσεών τους. Μόνο που η «μεγαλοφυής» επικοινωνιακά κίνηση δεν έπιασε, όπως έδειξαν οι χθεσινές και θα δείξουν οι σημερινές κινητοποιήσεις. Ούτε Ταμεία των κλάδων- ρετιρέ είναι τόσο ευγενή όσο θέλουν να τα παρουσιάζουν ούτε τα «υπόγεια» έσπευσαν να χειροκροτήσουν την κυβέρνηση που χτυπάει την κοινωνική ανισότητα. Το κυριότερο; Κανείς δεν ζήτησε από την κυβέρνηση να εξισώσει τα Ταμεία προς τα κάτω…

Επιπλέον, οι πολίτες, όσο και αν δεν ασχολούνται με τα προγράμματα των κομμάτων, έχουν μνήμη και θυμούνται τα τρία ηχηρά προεκλογικά «ΔΕΝ» του Πρωθυπουργού: δεν θα υπάρξουν πρόσθετες εισφορές, δεν θα αυξηθούν τα όρια ηλικίας και δεν θα μειωθούν οι συντάξεις. Και τώρα, η Νέα Δημοκρατία και ο κ. Καραμανλής εισπράττουν τα επίχειρα μιας λογικής που «έθαψε» την κυβέρνηση Σημίτη.

Ο Κάρολος Μαρξ είχε πει ότι η Ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα. Το κακό είναι ότι όταν το έργο παίζεται στις πλάτες παλιών και νέων γενεών, η φαρσοκωμωδία μετατρέπεται σε δράμα…