[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Για μια ψευδαίσθηση

Το μεσημέρι, περνώντας τυχαία στην Πανεπιστημίου, βλέπω το Ζόναρς ανοιχτό. Δεν το λένε έτσι τώρα, αλλά δεν έχει σημασία. Στη μέση του πεζόδρομου, στη Βουκουρεστίου, ένα υπερυψωμένο ξύλινο πάτωμα με τραπεζάκια έξω, τίγκα στον κόσμο, μέσα ο χώρος άφθονος, όπως ήταν, επίσης τίγκα. Κι εκείνη τη στιγμή η καλή μου τύχη με έριξε πάνω σε μια φίλη που είχα να τη δω καιρό, μπήκαμε όλο χαρά κι οι δυο, άδειασε κι ένα τραπέζι στους μη καπνίζοντες. Έχει και μη καπνίζοντες! Κι έλαμπαν όλα εκεί μέσα, οι σοκολάτες στις πάστες, η πινελιά αυγού στα ψωμάκια, τα φώτα στο ταβάνι, τα μάρμαρα και τα ξύλα της επίπλωσης, τα πρόσωπα των πελατών και των περαστικών. Μόνο τα γκαρσόνια είχαν πάθει λίγο πανικό, πρώτη μέρα είχαν ανοίξει, μας είπαν, και δεν μπορούσαν να συνηθίσουν τέτοια ζήτηση. Μα πού βρέθηκε αμέσως τόσος κόσμος να το εγκαινιάσει το μαγαζί, πώς δούλεψε η αναφορά και η ανάδειξη, η στέρηση και η νοσταλγία, και μάζεψαν μέσα κι έξω ολόκληρη διαδήλωση από πελάτες; Σαν να εμφανίστηκε διαμιάς ένας πληθυσμός κρυμμένος που περίμενε το σύνθημα για να ορμήξει να συναντηθεί, να χαμογελάσει και να απολαύσει την ψευδαίσθηση ότι βρίσκεται σε μια μεγάλη πόλη που διαθέτει αληθινό κέντρο, δική της έντονη ζωή, όπου υπάρχει πάρε- δώσε, ανταλλαγή ιδεών και βλεμμάτων και κίνηση και προοπτικές για κάτι τυχαίο που δεν θα είναι προσβλητικό απαραιτήτως, που μπορεί να είναι όμορφο, να είναι ευχάριστα απρόσμενο. Κι ότι όλα αυτά τα δικαιούται. Πήραμε καφέδες που κόστιζαν όσο το γεύμα μιας οικογένειας μαγειρεμένο στο σπίτι, αλλά τι πείραζε;

Πληρώσαμε κι εμείς την ακριβή ψευδαίσθηση, την ήπιαμε γουλιά γουλιά, κι όσο κρατούσε…