«Δεν έχω ενοχές που έκανα τηλεόραση»

Στην ωριμότητά του ο Θανάσης Ευθυμιάδης επιστρέφει στο θέατρο για να υποδυθεί στη «Νύχτα των μυστικών» έναν γιάπη που διαλύεται. Κόντρα ρόλος, για έναν ευτυχισμένο άντρα στην ακμή του
«Είμαι σε μια πολύ όμορφη στιγμή της ζωής μου, αφού είμαι καλά με τη γυναίκα που αγαπώ. Η ισορροπία και ο πλούτος της προσωπικής ζωής σε συγκεντρώνει στην ουσία της. Θέλω να αναμετρηθώ με την ευθύνη που είναι να μεγαλώνεις ένα παιδί, να αναμετρηθώ με σημαντικούς ρόλους σε ωραία έργα. Τώρα κατανοώ αυτό που λέει ο Βασίλης Παπαβασιλείου, πως στο θέατρο ένας σαραντάρης μετράει έτος πρώτο», λέει και μας δίνει πληροφορίες και υλικό για τη συμμετοχή του στο πρωτοπαρουσιαζόμενο έργο του Άκη Δήμου.

«Το ενδιαφέρον ξεκίνησε από τη φλόγα που είδα στο βλέμμα της Έλλης Παπακωνσταντίνου, όταν μιλήσαμε για την παράσταση που θα σκηνοθετούσε. Οι συνεργάτες (Πέγκυ Τρικαλιώτη, Θόδωρος Κατσαφάδος, Αθηνά Μαξίμου, Λαέρτης Βασιλείου) και ο ρόλος, με οδήγησαν στον “μαγικό” κόσμο του έργου. Ένα ζευγάρι σε προβληματικό γάμο, ερχόμενο σε επαφή με τους ανθρώπους ενός τσίρκου, μπαίνει σε επώδυνη πορεία κάθαρσης, για να αποκαλύψει τα μυστικά που δηλητηρίαζαν τη σχέση του. Ερμηνευτικά, για εμένα που δεν μπορώ να φανταστώ τον κόσμο χωρίς τη γυναίκα, ο ήρωας, ένας σούπερ γιάπης που χτυπάει τη γυναίκα του, είναι ένας ρόλος κόντρα, που με ιντριγκάρει, ειδικά στον παραληρηματικό του μονόλογο, όπου σπάει».

Για τον Ευθυμιάδη η εκκίνηση έγινε σε αυστηρά καλλιτεχνικές συνθήκες.

ΙΝFΟ

«Η νύχτα των μυστικών» κάνει πρεμιέρα αύριο στη Νέα Σκηνή του Εθνικού (Σύγχρονο Θέατρο Αθήνας – Ευμολπιδών 41, Γκάζι, τηλ 210-3455.020).

Πρώτη παράσταση η «Αντιγόνη», έπειτα από δυόμισι χρόνια εργαστήρι με τον Λευτέρη Βογιατζή και μετά «Κατζούρμπος». Συνέχισε στο ρεπερτόριο του «Αμόρε» («Ταρτούφος», «Τρεις αδελφές», «Τ΄ αδέλφια του Γκαίτε», «Η αρχή της ζωής»). Εν τω μεταξύ η τηλεόραση είχε μπει στη ζωή του- «Ντόλτσε βίτα»- και οι πόρτες άνοιγαν στη μεγάλη επιτυχία. Έκτοτε το ένα σίριαλ ακολουθούσε το άλλο, με σποραδικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους στο Εθνικό («Βασιλιάς Ληρ», «Τέταρτη αδελφή», «Νεφέλες») και αλλού. Ηθοποιός με ταλέντο, καλλιέργεια και προσωπική γοητεία, με βλέμμα τρυφερό κι αγαπησιάρικο. Για ορισμένους ένα καλό δείγμα επιτυχίας, για άλλους ένα αστέρι που σπατάλησε τη λάμψη του στην τηλεόραση.

«Ήρθα από την Καβάλα, χωρίς σπίτι, χωρίς οικονομική στήριξη. Έπρεπε να παλέψω για να ζήσω και ο βασικός μισθός έφθανε μόλις για το νοίκι μου. Δεν έχω ενοχές που έκανα τηλεόραση. Μου έδωσε τη δυνατότητα να επιλέγω στο θέατρο, χωρίς το άλλοθι των καλλιτεχνικών εκπτώσεων. Πλην της Άννας Μάσχα και της Αμαλίας Μουτούση, όλοι έχουν παίξει στην τηλεόραση. Ο θεατρικός χώρος είναι δύσκολος. Δεν απαιτεί μόνο ταλαντούχους, αλλά κυρίως φανατισμένους. Γι΄ αυτό τις έχω πολύ ψηλά στην εκτίμησή μου. Όμως οι καιροί άλλαξαν και το θέατρο πλέον επιζητεί πρωταγωνιστές αναγνωρίσιμους, Οι ηθοποιοί στην Ελλάδα χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες. Στους πριν από το ΄90 (προ της ιδιωτικής τηλεόρασης) και στους μετά. Όταν, το 1987, εγώ πήγα στη Σχολή Βεάκη, και τα 25 παιδιά της τάξης σπουδάζαμε σε Πανεπιστήμια και ΤΕΙ και πηγαίναμε κρυφά από τους γονείς μας στη Σχολή, γιατί δεν ήταν επάγγελμα που ενέκριναν. Σήμερα, φτάσαμε οι γονείς να σπρώχνουν τα παιδιά τους να γίνουν ηθοποιοί- επώνυμοι».

Έπειτα από 15 χρόνια στον χώρο και 10 σίριαλ, πόσο τον προβληματίζει η φθορά της τηλεόρασης και τι φιλοδοξίες έχει;

«Τη φθορά τη βλέπω κυρίως στην πνευματική κούραση. Η τηλεόραση είναι ένας μηχανισμός που κουράζει τη μνήμη. Μαθαίνεις κάποια λόγια που τα λες μια φορά και ποτέ ξανά, ενώ έχεις σπουδάσει το αντίθετο. Η δική μου φιλοδοξία είναι να αντιμετωπίζω με ευθύνη οτιδήποτε κάνω. Δεν με παίρνει να κάνω φοβισμένες σκέψεις στη ζωή μου. Ίσως επειδή νιώθω τεράστια ευθύνη, γιατί η σκυτάλη που πήρα από τους παππούδες και τις γιαγιάδες μου- πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τον Πόντο- είχε ιδρώτα και αίμα».


Το χάπι της αισιοδοξίας

Πώς βιώνει ένας νέος, έμπειρος άντρας την εποχή του, τη δουλειά του; «Ζούμε στην εποχή των χημικών βοηθημάτων. Χάπια για να έχεις ενέργεια, χάπια για να κοιμηθείς, χάπια για να ξυπνήσεις. Η “μόδα” έρχεται απ΄ έξω. Εισαγόμενες και οι τάσεις στο θέατρο. Οι νέες γενιές που μπαίνουν στον χώρο προσπαθούν να τις παντρέψουν με την ελληνική πραγματικότητα. Το κρίσιμο είναι να βρεθεί η σωστή δοσολογία, ώστε να μην υποχρεώνονται οι ηθοποιοί να αυτοσκηνοθετούνται και οι σκηνοθέτες να διασκευάζουν αυθαιρέτως. Οι Έλληνες, που χαιρόμαστε ακόμα τα ανοιχτά θέατρα, οφείλουμε να είμαστε διαφορετικοί από τους άλλους Ευρωπαίους. Να ανοίγουμε καλλιτεχνικά τα μάτια μας, χωρίς να ξεχνάμε ότι δεν μετράμε την ηλιοφάνεια με ώρες, αλλά με χιλιετίες. Εκτιμώ πολύ τους καλλιτέχνες που αγαπούν τη ζωή, που δεν ξεκόβουν από αυτήν, για να κάνουν θέατρο. Το δικό μου χάπι΄΄ είναι ότι έχω συνείδηση πως ζω σ΄ έναν ευλογημένο τόπο».