[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Συμβολικές αναμετρήσεις

Δεν καταλαβαίνω τι πειράζει να γράφει η ούγια τον εθνικό ύμνο στις φανέλες των ποδοσφαιριστών της Εθνικής. Καλύτεροι είναι οι Άγγλοι δηλαδή που φοράνε σώβρακα με τυπωμένη τη σημαία τους; Τι θα πει: η σημαία είναι ύφασμα και μπορεί να ντύσει κάποιον; Δεν παίζουν τους εθνικούς ύμνους στα γήπεδα, στους διάφορους αγώνες;

Συμβολικά το ποδόσφαιρο δεν είναι πολεμική αναμέτρηση;

Δεν έχουμε στόχο όλοι την παγκόσμια ειρήνη, όπου μόνο στα γήπεδα θα ακούγονται οι εθνικοί ύμνοι και θα ανεμίζουν, ή θα φοριούνται οι σημαίες; Ε, ας αποχτήσει και λίγο στίχο το όλο ντεκόρ, δεν βλάφτει, μορφώνει κιόλας. Κι ο στίχος είναι εικόνα, θα μπορούσε στην επόμενη φάση να εικονογραφείται μάλιστα, τα κόκαλα, η γη, το σπαθί, προσφέρονται…

Ό,τι ήταν σύμβολο αληθινών μαχών και αγώνων, πολέμων κι επαναστάσεων, μπορεί να περάσει σε αθλητικές μάχες, αγώνες και επαναστάσεις, αναίμακτες, με πιο γνήσιο και πάνδημο ενθουσιασμό. Τι καλύτερο; Κι αν είναι κιτς μην το φοβάστε, καλύτερα κιτς με ειρήνη, παρά μη κιτς χωρίς αυτήν. Αλλά θα ήταν καλύτερα η παράδοση των συμβόλων εκεί που τώρα λειτουργούν, από το πεδίο μάχης στο γήπεδο, να γίνεται πιο συνειδητά και οργανωμένα. Τώρα που ξέρουμε ότι στα γήπεδα δίνονται οι αγώνες, δεν χρειάζεται να ετοιμαζόμαστε για τόσο τρομερό πόλεμο διαρκώς, αγοράζοντας τα πιο ακριβά όπλα από όλους τους Ευρωπαίους και όχι μόνο, να δίνει το κράτος όλα τα λεφτά εκεί και να μην περισσεύει τίποτα για Παιδεία, υγεία, συγκοινωνίες κ.λπ. Κάπως να τα ξεχωρίζαμε τα πράγματα, αφού τα ιερά και όσια πάνε στα γήπεδα, μπορούνε πια να ελαφρώσουν τα ποσά που πάνε στα σιδερικά.