[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μια ξεχωριστή μέρα

Σάββατο 6 το πρωί στην αίθουσα αναμονής του ισογείου, μεγάλης μαιευτικής κλινικής των Αθηνών. Παντού χαμόγελα ζωγραφισμένα στα πρόσωπα όλων όσοι βρίσκονταν στον χώρο: παππούδες, γιαγιάδες, σύζυγοι, φίλοι και συγγενείς. Μόλις λίγα λεπτά πριν, ένα νέο μέλος είχε έρθει στην οικογένειά τους.

Κάθε τρεις και λίγο έβγαιναν από τα χειρουργεία οι νοσηλευτές ή ακόμα και οι ίδιοι οι μαιευτήρες για να ανακοινώσουν τα χαρμόσυνα νέα. Κάθε τρεις και λίγο σηκώνονταν και οι 200 άνθρωποι που βρίσκονταν στην αίθουσα με την προσμονή να ακούσουν το δικό τους επώνυμο, που θα σήμαινε ότι η αγωνία τους θα τελείωνε. «Συγχαρητήρια!

Αποκτήσατε ένα υγιέστατο αγοράκι/ κοριτσάκι», έλεγε αυτός που εμφανιζόταν δειλά δειλά στην αίθουσα και που ήταν ντυμένος με την πράσινη χειρουργική στολή και το σκουφάκι στο κεφάλι. Και ο μόλις ολίγων λεπτών πατέρας έβαζε με τρόπο τα 50 ευρώ στην τσέπη του σύγχρονου… Ερμή.

Και μετά άρχιζαν οι αγκαλιές, τα φιλιά και οι ερωτήσεις: «Πότε μπορώ να το δω; Η σύζυγός μου είναι καλά; Ταλαιπωρήθηκε;». Και πάλι ο μόλις ολίγων λεπτών πατέρας έβαζε με τρόπο τα 50 ευρώ στην τσέπη του σύγχρονου… Ερμή. Οι ανθοδέσμες, τα μεγάλα λούτρινα αρκουδάκια με τις κορδέλες τυλιγμένες γύρω από τον λαιμό, σε ροζ ή μπλε χρώμα ανάλογα με το φύλο του παιδιού αλλά και τα κουτάκια από τα χρυσοχοεία, που συνήθως κρατούσαν οι σύζυγοι, πηγαινοέρχονταν στην αίθουσα.

Και να που έκαναν την εμφάνισή τους τα μικρά γυάλινα καρότσια με τα μικροσκοπικά ανθρωπάκια μέσα, που άλλα έκλαιγαν δυνατά και άλλα προτιμούσαν να αφεθούν στην αγκαλιά του Μορφέα. Και πάλι ο μόλις ολίγων λεπτών πατέρας έβαζε με τρόπο τα 50 ευρώ στην τσέπη του ανθρώπου που έσερνε τώρα το καρότσι. Μόλις εκείνο το Σάββατο κατάλαβα πόσο δίκιο έχουν αυτοί που κάνουν λόγο για την πιο σημαντική μέρα της ζωής τους. Κι εγώ ήμουν απλά ένας… παρατηρητής.