[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Το παριζάκι και η κοινωνική μου ευθύνη

Λέω: «Δεν μπορώ να το αφήσω έτσι…». Το ζήτημα δεν ήταν τα χρήματα που κόστιζε τοόπως αποδείχθηκεαλλοιωμένο παριζάκι το οποίο μόλις είχα αγοράσει. Αν όμως κατά σύστημα η εταιρεία παρασκευής του παραβιάζει τους κανόνες υγιεινής και ασφάλειας των τροφίμων, αν το σούπερ μάρκετ από το οποίο το αγόρασα δεν συντηρεί σωστά τα τρόφιμα, δεν είναι υποχρέωσή μου να το καταγγγείλω και οι ελεγκτικοί μηχανισμοί να κάνουν τη δουλειά τους; Έτσι, βρέθηκα να προσπαθώ και να ξαναπροσπαθώ για να καταγγείλω στον ΕΦΕΤ το περιστατικό.

Στην πολλοστή προσπάθεια απάντησε μία ευγενέστατη κυρία: «Αγόρασα σήμερα παριζάκι τάδε από το σούπερ μάρκετ δείνα με ημερομηνία λήξης στις 22 Δεκεμβρίου και είναι μουχλιασμένο. Τι να κάνω;». Ενημερώνομαι λοιπόν ότι πρέπει να αφήσω ό,τι δουλειά έχω να κάνω για να παραδώσω το επίμαχο παριζάκι στα γραφεία του ΕΦΕΤ. «Διαφορετικά, μπορείτε να πάτε με το παριζάκι στο αστυνομικό τμήμα της περιοχής σας, να καταθέσετε ό,τι έχει συμβεί και να μας το φέρει η Αστυνομία», εξηγεί η κυρία.

«Και μετά τί θα γίνει;», επιμένω.

«Θα παραλάβουμε το προϊόν, θα το εξετάσουμε, θα γίνει έλεγχος στο σούπερ μάρκετ και στην εταιρεία παρασκευής, όλα τα αποτελέσματα θα πάνε στην Εισαγγελία και από εκεί θα ενημερωθείτε για τη συνέχεια».

«Όλα αυτά πότε θα γίνουν; Σε κανένα εξάμηνο;». «Τουλάχιστον. Έξι μήνες θα περάσουν σίγουρα. Έχουμε όμως τόσες καταγγελίες την ημέρα, που δεν μπορούμε να κάνουμε αλλιώς…».

Πράγματι, δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς. Εγώ όμως, αντί να περιμένω τόσο, ώστε να ξεχάσω και τι θα είχα καταγγείλει, προτίμησα να πετάξω το παριζάκι στα σκουπίδια, μαζί με ένα κομμάτι της κοινωνικής μου ευθύνης που για άλλη μια φορά είχε αποθαρρυνθεί «αρμοδίως».