[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Στη γειτονιά μου

Κόντευε να δύσει ο χειμωνιάτικος ήλιος όταν το αποφασίσαμε, και πήγαμε οικογενειακώς, αφού μπορούσαν να ψηφίσουν και έφηβοι, στο εκλογικό τμήμα της γειτονιάς, δυο στενά παρακάτω… Το περίφημο σχολείo με τα κοντέινερ, ακούνητα στην οδό Τροίας, χρόνια τώρα. Ωστόσο είχαν δώσει την αίθουσα συγκεντρώσεων του νέου κτιρίου για εκλογικό κέντρο, και την είχαν γεμίσει τσιγαρίλα ψηφοφόροι και επιτροπές. Τέτοια κοσμοσυρροή δεν περιμέναμε.

Έβλεπες εκεί τους απαραίτητους μαέστρους κίνησης, έβλεπες νέες και νέους πίσω από τραπέζια να δουλεύουν σιωπηλά, και στην ουρά ανθρώπους που δεν φανταζόσουν ότι ενδιαφέρονται για την πολιτική, από αυτούς που συνήθως δεν μιλάνε, δεν εκδηλώνονται. Και στη μικρή, τη μίζερη αυλίτσα, δυο γυναίκες είχαν πιάσει συζήτηση γεμάτες πάθος, αλλά ευπρεπείς, πιο πολιτισμένα από αυτούς που τσακώνονται στην τηλεόραση. Όμως οι περισσότεροι δεν έκαναν φασαρία, απλώς περίμεναν, ακολουθούσαν τη διαδικασία, και απολάμβαναν τη δυνατότητα συμμετοχής, προφανώς, αλλιώς γιατί είχαν πάει; Πού κρύβεται όλος αυτός ο κόσμος κάθε μέρα, στις διαρκείς πολιτικές ζυμώσεις, στις κινήσεις που γίνονται κάπου αλλού, κάπου μακριά, στις αποφάσεις που τον αφορούν; Γιατί δεν εκδηλώνεται, δεν κουβεντιάζει; Μήπως οι πολίτες ενδιαφέρονται περισσότερο από όσο νομίζουν οι πολιτικοί για τα δημόσια; Μήπως απλώς έχουν κουραστεί να μιλάνε χωρίς λόγο, να τσακώνονται, προτιμούν να φυλάνε τις απόψεις τους για τον εαυτό τους; Μήπως το αποφεύγουν συστηματικά να «ανακατεύονται» όταν πιστεύουν ότι το «ανακάτεμα» δεν θα έχει αποτέλεσμα, χωρίς να σημαίνει ότι παραιτούνται από τα δικαιώματά τους; Και μήπως αυτοί όλοι οι άνθρωποι θα μπορούσαν να ακούσουν κάτι καλύτερο από ό,τι άκουγαν τόσους μήνες, κάτι πιο λογικό, χρήσιμο, ψαγμένο και επεξεργασμένο, τώρα που τέλειωσε επιτέλους αυτή η ιστορία;