[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Παράξενα παιδιά

Το κρύο δεν κατάφερε να διώξει από την αυλή τα παιδάκια. Ούτε το σκοτάδι που πέφτει γρήγορα το απόγευμα. Συνήθισαν να βγαίνουν κάθε μέρα, συναντιούνται και κάνουν ποδήλατο γύρω γύρω, στα 45 επί 4 μέτρα. Τουλάχιστον οι μεγάλοι που γκρίνιαζαν όλο το καλοκαίρι για τη φασαρία, μπορούν τώρα να κλείνουν τα παράθυρα.

Ίσως κι αυτοί να συνηθίσουν για όσο καιρό κρατήσει αυτή η περίοδος, μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά.

Διαρκεί τόσο λίγο η παιδική ηλικία. Χάθηκαν τα ελληνόπουλα της παρέας, έχουν μαθήματα, κρυώνουν περισσότερο, αποφάσισαν να υπακούσουν στους μεγαλύτερους που αγωνίζονταν όλο το καλοκαίρι να τα μάθουν να κρατάνε αποστάσεις. Τι μανία να παίζουν όλα μαζί, να γίνουν φίλοι με παιδιά Αλβανών και Πακιστανών, κι άλλων αλλοδαπών γειτόνων, που δεν έμεναν καν εδώ, τα τραβούσε ο χώρος.

Προσπαθούσαν οι μεγάλοι να τα συγκρατήσουν, αλλά εκείνα λύσσα με την παρέα. Αντιστάθηκαν βράδυ με το βράδυ, κουφά στις παρατηρήσεις, στις δικαιολογίες και τις ορμήνιες, φωνακλάδικα, κεφάτα, χαρούμενα, απτόητα. Τι μαλώματα, τι απαγορεύσεις, τι δυσαρέσκεια, δεν καταλάβαιναν τίποτα. Άταχτα παιδιά, να μη θέλουν να στρωθούν στην τηλεόρασή τους, να ανταμώνουν και να ανακατεύονται, να έχουν το θράσος να χαίρονται ενώ γύρω έπεφτε πανικός και εξαπλωνόταν γκρίνια. Σκέτοι ταραξίες, αλλά τώρα μετακόμισε η οικογένεια του ενός, πάνε φροντιστήριο τα άλλα, έμειναν μόνο τα μικρά από το Πακιστάν, ήσυχα και κάπως αμήχανα, σιωπηλά, με το ποδήλατο. Μπορεί η άνοιξη να τα βρει όλα δαμασμένα, βυσματωμένα στα ακουστικά τους, απομακρυσμένα και υπάκουα, με τις επιθυμητές από τους γονείς παρέες, αλλά θα θυμούνται αυτό το καλοκαίρι της ανταρσίας, πιστεύω, όταν κατέπληξαν τη γειτονιά με τους σπάνιους ήχους παιδικών γέλιων που αντιστάθηκαν σε ορμήνιες και διακρίσεις.