[ ΑΙΧΜΕΣ ] Σινεφίλ

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ. Στην οθόνη βλέπουμε καταιγιστικές σκηνές καταστροφής- φωτιές, πτώματα, πανικός. Κατ. Στην οθόνη εμφανίζεται ο Πρωθυπουργός με πουκάμισο ανοιχτό, χωρίς γραβάτα (άρα έτοιμος για δράση) και με βαρύ στρατιωτικό μπουφάν (καλοκαιριάτικα), να περνά την πόρτα του Πενταγώνου. Σαν μοντάζ ταινίας δράσης: εικόνες κινδύνου (οι Ινδιάνοι επιτίθενται)- εικόνες σωτηρίας (το ιππικό καλπάζει). Δεν χρειάζεται να δούμε τα υπόλοιπα. Το μοντάζ μάς υποβάλει την πεποίθηση ότι, στο μεταξύ, το πρόβλημα λύθηκε, ο κίνδυνος αντιμετωπίστηκε, η σωτηρία ήρθε.

Φθινόπωρο. Στην οθόνη πυροβολισμοί, τραυματίες, αίματα. Οι «κακοί» επιτέθηκαν στους ανυποψίαστους «καλούς». Κατ. Βλέπουμε μια βαριά διμοιρία πάνοπλων «καλών», με στολές Σβαρτσενέγκερ, να μπαίνουν θριαμβευτές στο χωριό των «κακών». Τα υπόλοιπα παραλείπονται στο μοντάζ. Περιττά. Το συμπέρασμα υποβάλλεται από την εναλλαγή των δύο εικόνων: Το πρόβλημα λύθηκε, ο κίνδυνος αντιμετωπίστηκε, το καλό νίκησε.

Η πολιτική, η διακυβέρνηση, η διαχείριση κρίσεων με όρους κινηματογραφικού μοντάζ, «ταχυδακτυλουργίας της μουβιόλας», «τέχνης των πειστικών ψευδαισθήσεων». Οπότε και η κριτική του κυβερνητικού έργου περνά από την αρμοδιότητα του πολιτικού συντάκτη σε εκείνην του κινηματογραφικού κριτικού. Φωνάξτε τον Δανίκα….