[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ασύλληπτα μεγέθη

Μουσική δυνατά το πρωί της Κυριακής στο άγαλμα της Αθηνάς, κι αντί για σκέιτ είχαν μαζευτεί μικρούτσικα Φιατάκια μιας κάποιας ηλικίας, από τη δεκαετία του ΄80 τα νεώτερα. Σαν παιχνίδια έμοιαζαν, τόσο μικρά που νόμιζες ότι μπορούσες να τα πάρεις αγκαλιά, ωστόσο χωρούσαν τέσσερα άτομα, αυτά τα ιδιόρρυθμα και επίμονα άτομα που τα είχαν συντηρήσει.

Άφαντα πια τόσο μικρά αυτοκίνητα από τους δρόμους. Στις επανεκδόσεις τους κυκλοφορούν όλα μεγαλύτερα, ακριβότερα, δυνατότερα. Μοιάζει απίστευτο ότι κάποτε υπήρχαν άνθρωποι που δεν τους πείραζε να βρίσκονται σε τόσο μικρά αμάξια μέσα, δεν ντρέπονταν, δεν ένιωθαν μειονεκτικά, σκέφτονταν ότι θα παρκάρουν εύκολα κι έδιναν λεφτά και τα αγόραζαν… Αλλιώτικοι άνθρωποι, μυστήρια γενιά.

Πώς το έκαναν, να αποδέχονται τον σεμνό όγκο, τη σχεδόν λαθραία παρουσία, πώς άντεχαν να μην ανταγωνίζονται τα γύρω τους μεγέθη; Τώρα μόνο τα διθέσια διανοούνται να σχεδιαστούν και να βγουν στη γύρα έτσι μικρούλια. Παρκάρουν εύκολα μεν, αλλά δηλώνουν ότι ανήκουν σε μια προνομιακή κατάσταση, σε ελεύθερους χωρίς παιδιάσκυλιά, που κάπου αλλού έχουν ίσως τον κύριο όγκο της παρουσίας και της προσωπικότητάς τους. Μια μεταβατική κατάσταση, όχι ετικέτα αποφασισμένη μικρόσωμης εμφάνισης στον κόσμο των θηρίων. Είναι τρελό, αλλά μοιραίο. Οι δρόμοι πήζουν, αλλά όλοι αγοράζουν όλο και πιο μεγάλα αυτοκίνητα, έχουν πιο πολλά πράγματα οι άνθρωποι να μεταφέρουν, είναι πιο πλούσιοι, πιο πληθωρικοί, έχουν περισσότερες ανάγκες, κυρίως μπορούν να τις ικανοποιήσουν. Κι εκείνη η ελευθερία του ποντικού που απολάμβαναν οι οδηγοί των μικρών, να τρυπώνουν εύκολα, να μην κουβαλάνε πολλά, να κινούνται γρήγορα, ευέλικτα, διακριτικά, ενώ θα ήταν τώρα πια ανεκτίμητη, είναι η πιο ξεχασμένη, η πιο αδιανόητη αξία στην κυκλοφορία των Ι.Χ.

αυτοκινήτων.