Δίκτυο

Επιχορηγήσεις: στο σημείο μηδέν

Κοροϊδεύουν το ελληνικό θέατρο και τον ελληνικό χορό. Εδώ και αρκετά χρόνια. Οι του λεγόμενου «υπουργείου Πολιτισμού». Μέσω του λεγόμενου «θεσμού των επιχορηγήσεων». Ο οποίος έχει φτάσει στο σημείο μηδέν αλλά οι κύριοι που κρατούν τα ηνία στο ΥΠΠΟ κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν και σφυρίζουν αδιάφορα. Ανακοινώθηκαν, λέει, οι επιχορηγήσεις χορού. Για ποια περίοδο; Για το 2006-2007! Μα η περίοδος αυτή έχει λήξει τον Ιούνιο του 2007. Οι επιχορηγήσεις για το θέατρο της αντίστοιχης περιόδου ανακοινώθηκαν κάπως νωρίτερα- τον Μάρτιο, λίγο πριν από τη λήξη της σεζόν. Αλλά ας μη θεωρηθεί το θέατρο «προνομιούχο»- τι παρωδία! Οι επιχορηγήσεις θεάτρου της σεζόν 2005- 2006 εξοφλήθηκαν τον… Σεπτέμβριο, λίγο πριν από τις εκλογές, κι αφού βγάλαμε κάλο εμείς να γράφουμε κι οι ενδιαφερόμενοι να τηλεφωνούν στο ΥΠΠΟ. Όσο για την καταβολή, έστω και κάποιας δόσης, από τις- από τον Απρίλιο…- επιχορηγήσεις του 2006- 2007 ούτε κατ΄ ιδέαν… Βασικά πιστεύω ότι η «γραμμή» αυτή είναι σκόπιμη και οδηγεί στη σιωπηρή κατάργηση των επιχορηγήσεων. Διότι επιχορηγήσεις που αποφασίζονται μήνες ΜΕΤΑ από τη λήξη της σεζόν και όχι ΠΡΙΝ από την έναρξή της, ώστε θίασοι και ομάδες να ξέρουν πού πατούν και πού πηγαίνουν, και εξοφλούνται ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ μετά από τη λήξη της μόνον ως κοροϊδία μπορεί να εκληφθούν. Και μόνο σε μία απερίγραπτη μιζέρια οδηγούνήδη έχουν οδηγήσει…- τους επιχορηγούμενους που ανέχονται την κατάσταση αυτή. Απορώ, πάντως, με τα μέλη των γνωμοδοτικών επιτροπών- ανάμεσά τους μερικοί έγκριτοι άνθρωποι του θεάτρου και του χορού που ιδιαίτερα εκτιμώ. Πώς δέχονται να συμμετέχουν στη φάρσα αυτή; Και γιατί δεν βγαίνουν να τρίψουν στη μούρη του ΥΠΠΟ μία παραίτηση διαμαρτυρίας; Φοβούνται μήπως εκτεθούν; Μα καλλιτέχνες είναι, όχι δημόσιοι υπάλληλοι. Ή, μήπως, περιμένουμε από το- στα χαρτιά ακόμα- Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού να βρει τις λύσεις; Προσωπικά, έχω ένα κακό προαίσθημα: ότι δεν θα τις βρει. Ή, μάλλον, δεν θα το αφήσουν να τις βρει. Μακάρι να βγω ψεύτης.


Ο ύπνος της κονσόλας

Κανέναν μάλλον δεν αφορά πια αυτή η περίφημη κάποτε λίστα των καλύτερων ντιτζέι που δημοσιεύει τέτοια εποχή κάθε χρονιά το βρετανικό περιοδικό «Dj». Κανέναν ιδιαίτερα, εκτός και αν είναι Ολλανδός, φαν του τέκνο/τρανς ήχου και του Άρμιν Βαν Μπιούρεν συγκεκριμένα, που ακόμη μια χρονιά κερδίζει την πρώτη θέση. (Μα τι κάνουν οι Ολλανδοί φίλοι της dance; όλη μέρα ψηφίζουν;) Άλλος ένας Ολλανδός, κλασικά πια, ο Τιέστο έρχεται δεύτερος (ο οποίος, διαβάζω, έχει 307.888 φίλους στο my space), για να πάμε στον Άγγλο Τζον Ντίγκγουντ στο νούμερο τρία. Εν ολίγοις, μια απ΄ τα ίδια. Τα ίδια, που πάνω κάτω παίζουν και μέσα στη φετινή δεκάδα. Ίδιο μενού δηλαδή, ίδια και η γαρνιτούρα. Τη στιγμή μάλιστα που μουσικές και σκηνή της ποπ/ροκ/ντανς γενικότερα έχουν ανοιχτεί σε άλλους ορίζοντες και πολλά ενδιαφέροντα νέα πρόσωπα έχουν μπει στον χορό. Στοίχημα λοιπόν ότι από του χρόνου, θα το ψάξουν αλλιώς αυτοί οι συγκεκριμένοι χορευτικοί τύποι. Αλλιώς, μας πήρε ο ύπνος στην κονσόλα.


Αποστολή προσφοράς

Μια κινητή μονάδα είναι το «Θέατρο για παιδιά», το μοναδικό επαγγελματικό που δίνει παραστάσεις σε νοσοκομεία, ιδρύματα, καταυλισμούς, φυλακές, ειδικά σχολεία. Σε καθημερινή βάση μετακινείται σε σημεία όπου παιδιά δεν μπορούν να μετακινηθούν και τους προσφέρει ψυχαγωγία, ψυχολογική στήριξη, επαφή με την τέχνη και τον έξω κόσμο. Φέτος θα ξεκινήσουν από τη Ζαχάρω. Οι παραστάσεις του «Βέλους που δεν πληγώνει» παρουσιάζονται από σήμερα στα παιδιά των νηπιαγωγείων και των δημοτικών σχολείων της ευρύτερης περιοχής που έχουν υποστεί καταστροφές από τις φωτιές του καλοκαιριού. Την αποστολή θα συνοδέψει ο αγαπητός στα παιδιά Ολυμπιονίκης άρσης βαρών Πύρρος Δήμας. Είναι μια ουσιαστική προσφορά, με ένα έργο που μιλάει για την αξία της φιλίας.