Ανάλυση

Ακριβή εξάρτηση

Το πετρέλαιο μπορεί να αποτελεί πρόβλημα και πηγή ανησυχίας για την ελληνική, όπως και για τη διεθνή, οικονομία. Δεν είναι όμωςεπί του παρόντος τουλάχιστον- η βασικότερη αιτία μεγάλων δεινών της ελληνικής οικονομίας, όπως το έλλειμμα του ισοζυγίου πληρωμών.

Το έλλειμμα αντανακλά κυρίως τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων. Επειδή τα ελληνικά προϊόντα δεν είναι ανταγωνιστικά, ούτε οι ξένοι τα αγοράζουν ούτε και οι Έλληνες οι οποίοι καταφεύγουν όλο και περισσότερο σε εισαγόμενα. Τη χαμηλή ανταγωνιστικότητα κατέγραψε άλλωστε την περασμένη εβδομάδα για άλλη μια φορά ο δείκτης του World Εconomic Forum, που κατέταξε τη χώρα στην 65η θέση από την 61η τον προηγούμενο χρόνο.

Προφανώς, το πετρέλαιο δεν έχει καμία σχέση με το γεγονός ότι η ελληνική ανταγωνιστικότητα είναι χαμηλότερη και από αυτήν του Ουζμπεκιστάν.

Βεβαίως, το πετρέλαιο επιδεινώνει το πρόβλημα, καθώς η αύξηση της τιμής τουτώρα πλέον και σε ευρώ – οδηγεί σε αντίστοιχη αύξηση της αξίας των εισαγωγών του και άρα του ελλείμματος. Ούτε όμως και αυτό το πρόβλημα είναι μοιραίο και ανεξάρτητο από την πολιτική που έχει ακολουθήσει η Ελλάδα.

Αν η χώρα είχε εγκαίρως εφαρμόσει προγράμματα απεξάρτησης από το πετρέλαιο, όπως κάνουν συστηματικά όλες οι ευρωπαϊκές χώρες τα τελευταία τριάντα χρόνια, από τότε που προέβαλε ο κίνδυνος πετρελαϊκής κρίσης, τότε η εικόνα σήμερα θα ήταν διαφορετική.

Ούτε τόσο μεγάλες εισαγωγές θα κάναμε ούτε τόσο επώδυνη θα ήταν για τους καταναλωτές κάθε άνοδος της τιμής του μαύρου χρυσού. Η Ελλάδα όμως αδιαφόρησε ή δεν μπόρεσε να κάνει σχεδόν τίποτα. Το αποτέλεσμα είναι να είμαστε από τις πλέον εξαρτημένες χώρες και από αυτές που πλήττονται περισσότερο σε κάθε πετρελαϊκή κρίση.

Αυτά όμως είναι θέματα που συζητούνται μόνο κατά τη διάρκεια της κρίσης. Μόλις αυτή περάσει, τα ξεχνάμε όλα και συνεχίζουμε ακάθεκτοι να καταναλώνουμε άφθονο πετρέλαιο, χωρίς καμία οικονομική ή οικολογική συνείδηση.