Φάγαμε …στο «Τίκι»

Υπάρχουν στιγμές που απολαμβάνεις τη μαγεία ενός κορυφαίου εστιατορίου, όπως προχθές για μένα εδώ στη Νέα Υόρκη, δοκιμάζοντας τη μαεστρία του Jean-Georges, και άλλες στιγμές που αναρωτιέσαι πώς και γιατί επιλέγει κάποιος τη δύσκολη πορεία της κουζίνας εάν δεν έχει την παραμικρή αίσθηση για το φαγητό. Αυτό δυστυχώς μου συνέβη σε ένα από τα τρέντι μπαρ- εστιατόρια που άνοιξε προσφάτως, το «Τiki», στον χώρο του πρώην «Deluxe»». Ίσως η όλη κατηγορία έχει από τη φύση της έναν προβληματισμό. Ουδέποτε μπόρεσα να καταλάβω γιατί ο κόσμος θέλει να δειπνεί με τη συνοδεία ενός πραγματικού σεισμού από ντεσιμπέλ που η έντασή τους ανεβαίνει με ελβετική ακρίβεια ώρα 23.00 για την αθηναϊκή εστίαση. Ο χώρος επίσης θα μπορούσε να χαρακτηριστεί από ένα σεισμό κραυγαλέων χρωμάτων και σχεδίων, από τις λεοπαρδαλί καρέκλες μέχρι το έντονο κόκκινο και τα μικρά σποτάκια strobe που στριφογυρίζουν παντού ζαλίζοντας χειρότερα κι απ΄ τα σαπιοκάραβα της άγονης γραμμής.

Το καλωσόρισμα μάς έδωσε το πρώτο κλου για το τι επρόκειτο να ακολουθήσει: μια κόκκινη μαγιονέζα η οποία ταξίδευε με αισθητά αργή ταχύτητα στις αρτηρίες μου. Όλα τα υπόλοιπα, μα όλα, που δοκιμάσαμε έπασχαν από μια ξινίλα, ίσως χάρη στην επιθυμία του σεφ να δώσει γλυκόξινο τόνο στα πάντα. Αξιοσημείωτη επίσης η έμφυτη αίσθηση σπατάλης από τη μεριά της κουζίνας, αφού κάθε πιάτο στολιζόταν με ένα δάσος από τερατώδη μαρουλόφυλλα, τα οποία (μάλλον) τα πετάνε.

Η κουζίνα: Το «Τίκι» σερβίρει οριεντάλ κομφούζιο. Για παράδειγμα, η σαλάτα με σπανάκι, ζουλιέν καρύδα και κουκουνάρι ήταν μια χούφτα ψόφιο σπανάκι με πραγματικά άσχημη, μυστηριώδη ξινή γεύση (θύμιζε την ασιατική σάλτσα ψαριού), τόσο που μετά την πρώτη πιρουνιά δεν το άγγιξα ξανά. Η καρύδα δεν «ακουγόταν». Οι ριζοκροκέτες λαχανικών ήταν το πιο ανώδυνο πιάτο της βραδιάς: τρία- τέσσερα μπαλάκια ρυζιού με κολλώδη υφή και ουδέτερη γεύση. Ανώδυνος επίσης ήταν ο τόνος σε μικρές λωρίδες πανέ με μια επικάλυψη από υπερβολικό σουσάμι.

Αυτά για τα πρώτα. Τα δεύτερα: Τα νουντλς yakisoba (και τι ακριβώς σημαίνει αυτό;) σερβίρονται σε ένα πιάτο που θυμίζει βρεφικό μπανιεράκιλεκανίτσα. Τα ίδια πάντως ήθελαν πλύσιμο από την υπερβολική ξινίλα. Η ιδέα του κινέζικου ριζότου μάς κέντρισε το ενδιαφέρον που μεμιάς εξατμίστηκε μόλις έφτασε το πιάτο, ένα καφετί σαν βρεγμένη άμμος παρασκεύασμα το οποίο δεν θύμιζε ούτε ριζότο ούτε κινέζικο ρύζι αλλά κάποιο αποτυχημένο υβρίδιο. Το ψάρι στον ατμό με τσίλι και λάιμ κάπως τρωγόταν. Πραγματικά απογοητεύτηκα.

ΙΝFΟ

Τιμές:

Από 30-40 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα:

Ζαλάδα από τη μουσική, το έντονο ντιζάιν και τα φώτα

Σέρβις:

Χαλαρό

Κουζίνα:

Οριεντάλ κομφούζιο

Κάβα:

ΟΚ

«Τiki»: Φαλήρου 15, Μακρυγιάννη. Τηλ. 210.9236908