[ Πρόσωπα ] «Προετοιμάζομαι για τη ζωή»

Είκοσι πέντε χρόνια στα κελιά των μελλοθανάτων, ο πρώην Μαύρος Πάνθηρας Μουμία Αμπού Τζαμάλ ελπίζει σε μια νέα, δίκαιη δίκη.

Ήταν 27 χρόνων όταν τον έκλεισαν στη φυλακή και τώρα είναι 53. Το πώς κατέληξε εκεί έχει ειπωθεί επανειλημμένα. Έφηβος είχε δραστηριοποιηθεί στους Μαύρους Πάνθηρες, όμως το 1981 εργαζόταν ως ραδιοφωνικός ρεπόρτερ και ήταν πρόεδρος της Ένωσης Μαύρων Δημοσιογράφων της Φιλαδέλφειας. Συμπλήρωνε το εισόδημά του δουλεύοντας τις νύκτες ως οδηγός ταξί και σε μια βάρδια φέρεται ότι σκότωσε τον αστυνομικό Ντάνιελ Φώκνερ. Καταδικάσθηκε σε θάνατο το 1982 χωρίς να αποδειχθεί ότι ήταν αυτός που πυροβόλησε. Από τους τρεις μάρτυρες κατηγορίας, ο ένας παραδέχθηκε αργότερα ότι είπε ψέματα πιεζόμενος από τους αστυνομικούς, ο δεύτερος εξαφανίσθηκε ενώ υπήρχαν στοιχεία ότι ασκήθηκε και σ΄ αυτόν πίεση και ο τρίτος άλλαξε την κατάθεσή του. Κατά τη Διεθνή Αμνηστία, στη δίκη του Μουμία «παραβιάσθηκαν ακόμη και οι στοιχειώδεις προδιαγραφές μιας δίκαιης δίκης».

Ο Μουμία έχει κάνει ώς τώρα πολλές προσφυγές, όλες όμως απορρίφθηκαν. Δύο φορές ορίσθηκε ημερομηνία για την εκτέλεσή του και δύο φορές αναβλήθηκε κατόπιν νομικών πιέσεων. Τώρα περιμένει την έκβαση της αίτησής του για νέα δίκη. Στη φυλακή της Κομητείας Γκρην, περνάει 22 ώρες την ημέρα απομονωμένος στο κελί του- εκτός από τα Σαββατοκύριακα που μένει κλεισμένος ολόκληρο το 24ωρο. Τις καθημερινές, από τις 7 ώς τις 9 το πρωί, μπορεί να βγαίνει «στο κλουβί», όπως αποκαλεί την αυλή, η οποία είναι φραγμένη με συρματοπλέγματα, ακόμη και προς τον ουρανό. «Πολλοί κρατούμενοι δεν βγαίνουν καθόλου», λέει στη Λώρα Σμιθ της βρετανικής «Γκάρντιαν» που τον επισκέφθηκε εκεί. «Πιστεύω πως φταίει η κατάθλιψη. Κουράζεσαι να βλέπεις τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα. Κάθονται και βλέπουν τηλεόραση για να έχουν την αυταπάτη της παρέας. Η τηλεόραση είναι ο πέμπτος τοίχος και το δεύτερο παράθυρο: το παράθυρο της αυταπάτης».

Ο Μουμία έχει οκτώ παιδιά- το μεγαλύτερο είναι 38 χρόνων- και αρκετά εγγόνια, μερικά από τα οποία δεν έχει γνωρίσει: «Τους στέλνω κάρτες που ζωγραφίζω, για να ξέρουν πως ο γέρος τούς αγαπάει ακόμη». Περνάει τις μέρες του γράφοντας- τώρα δουλεύει το έκτο βιβλίο του σε μια παλιά γραφομηχανή. Γράφει για τη ζωή στη φυλακή και για κοινωνικούς αγώνες ενώ ηχογραφεί επίσης ομιλίες. Φέτος μίλησε- από κασέτα- στο Παγκόσμιο Συνέδριο κατά της Θανατικής Ποινής.

Αν η τελευταία έφεσή του δεν γίνει δεκτή, η εκτέλεση θα ακολουθήσει σύντομα. Όμως δεν το σκέπτεται. «Περνώ τις μέρες μου προετοιμαζόμενος για τη ζωή, όχι για τον θάνατο», λέει. «Πιστεύω στη ζωή, πιστεύω στην ελευθερία, έτσι το μυαλό μου δεν το κατατρώει ο θάνατος… Πολλές μέρες, από πολλές πλευρές, μόνο το σώμα μου βρίσκεται εδώ…».