[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Μια ώρα κερδισμένη

Oι βιορυθμοί δεν μπορούν ακόμα να προσαρμοστούν στην αλλαγή της ώρας, Άλλοτε αγρύπνια κι άλλοτε υπνηλία εκτός ωραρίου με έχουν πλημμυρίσει από την Κυριακή με παράξενα όνειρα. Σαν να με επισκέπτονται αντιπρόσωποι από άγνωστους κόσμους επειδή ξέφυγα από τη ρουτίνα. Σε ένα από αυτά βρέθηκα σε μέρη που καθόλου δεν με τραβάνε όταν είμαι ξύπνια, σε ανατολίτικη ατμόσφαιρα, σπίτια με χαλιά και μαξιλάρια, κόκκινα πανιά να κρέμονται και κεριά και παλιά ασημένια στολίδια, γυναίκες με φέσια κεντημένα και κελεμπίες και πέπλα πολύχρωμα, όχι όμως μαύρα τσαντόρ και μπούρκες, μουσουλμάνους πολύ ευλαβείς και καλόκαρδους, πολύ φιλοσοφημένους, κοριτσάκια μελαχρινά που δεν τα λυπόμουν επειδή θα μεγάλωναν και θα φορούσαν μαντίλες, όπως όταν τα βλέπω στην πραγματικότητα. Ένα κλίμα γενικά πολύ τρυφερό και πλούσιο, όπως ίσως έβλεπαν την Ανατολή οι Δυτικοί τον δέκατο ένατο αιώνα, ρομαντική, μυστηριώδη, στοργική σε όποιον κατορθώσει να διεισδύσει.

Τριγύριζα πολύ ευχάριστα εκεί μέσα, μέχρι που προχώρησε πολύ το πρωινό, έπρεπε να ξυπνήσω, και τότε άρχισε να πλανιέται μια απειλή σε όλον αυτό τον κόσμο, ο οποίος θυμήθηκε ότι εγώ ήμουν από αλλού και μπορούσα να γλιτώσω.

Χτυπούσε η πόρτα κι όταν άνοιξα είδα κάτι στρατιώτες με άσπρα κράνη και μάσκες, όπως στον «Πόλεμο των άστρων», αλλά μπορούσα να φύγω, και οι γυναίκες μού έδωσαν ένα μικρό κοριτσάκι να σώσω μαζί μου. Ξύπνησα και για δευτερόλεπτα αναρωτιόμουν αν θα μπορούσα, όταν μεγάλωνε, να μην του βάλω φερετζέ… Πολιτικά ορθό το όνειρο, να με εξοικειώσει με συνήθειες που με ξενίζουν, πολιτικά ορθή κι εγώ όμως, αμετανόητη Δυτική, ακόμα και μισοκοιμισμένη.

Φαίνεται πως ήμουν τελικά ο εχθρός που κρυβόταν κάτω από το κράνος…