«Όχι στον χορό από το… σούπερ μάρκετ»

«Ιερά Τέρατα» από ένα ιερό τέρας του χορού. Η Σιλβί Γκιγιέμ, η «δεσποινίς Όχι», μιλάει για την παράστασή της στη Θεσσαλονίκη
«Δεν ονειρεύτηκα ποτέ να γίνω πρίμα μπαλαρίνα. Πολύ δε περισσότερο, είμαι αποφασισμένη να μη λέω πάντα “ναι”- ούτε καν σήμερα που δεν είμαι πια 19 χρόνων- στις προτάσεις που κρίνω πως δεν μου ταιριάζουν. Είπα “όχι” στον Νουρέγιεφ όταν μου ζήτησε να ερμηνεύσω τη Ζιζέλ. Δεν ήμουν έτοιμη, ένιωθα σαν… υαλοπωλείο στο οποίο εισέρχεται ένας ελέφαντας. Είναι τεράστια η πίεση τού “πρέπει”. Είπα “όχι” στην Όπερα του Παρισιού στα 25 μου προκειμένου να βιώσω την εμπειρία μιας “άλλης σχολής”, αυτής του Βασιλικού Μπαλέτου του Κόβεντ Γκάρντεν στο Λονδίνο. Λέω συχνά “όχι” σε ανούσιες συνεντεύξεις και αναίτιες φωτογραφήσεις. Το γεγονός ότι ορισμένοι συνάδελφοί μου δεν το κάνουν μ΄ αφήνει απλώς ανεπηρέαστη». Η ερώτηση για το προσωνύμιο «δεσποινίς Όχι» έρχεται αυθόρμητα καθώς η εικόνα και η συμπεριφορά της Σιλβί Γκιγιέμ, του σύγχρονου μύθου του χορού- μιας ευπροσήγορης νεαρής κυρίας, ενός ψηλόλιγνου κοριτσιού με μακριά, ίσια μαλλιά- διαψεύδει εμφανώς τον άλλο μύθο, αυτόν της ιδιότροπης.

Φοράει τζιν και μαύρο μπλουζάκι με το λογότυπο της Όπερας του Ελσίνκι που δηλώνει πως… «Η Ζιζέλ είναι ζωντανή. Την είδα στο Ελσίνκι». «Ίσως τελικά να είμαι δύσκολη», ομολογεί. Στη Γαλλία υπάρχουν οι επιχορηγήσεις και μάλιστα αρκετά υψηλές στα χορευτικά και θεατρικά σχήματα. Στην Αγγλία λειτουργούν με τους σπόνσορες. Τα κριτήρια όμως είναι ιδιαίτερα αυστηρά. Είναι αλήθεια πως ο χορός σ΄ ολόκληρη την Ευρώπη είναι ένα ιδιαίτερα διαδεδομένο είδος. Η ποσότητα όμως δεν εξασφαλίζει και την ποιότητα. Και στα σούπερ μάρκετ υπάρχουν πολλά απορρυπαντικά στα ράφια, δεν είναι όμως όλα καλά. Πιθανόν να υπάρχουν και κάποια που είναι ακατάλληλα».

«Ο χορός σ΄ ολόκληρη την Ευρώπη είναι ένα ιδιαίτερα διαδεδομένο είδος. Η ποσότητα όμως δεν εξασφαλίζει και την ποιότητα»

ΙΝFΟ

Απόψε και αύριο, στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης. Έναρξη στις 21.00. Εισιτήρια: 80, 65, 50, 35 ευρώ. Στο πλαίσιο των 42ων Δημητρίων

Η Σιλβί Γκιγιέμ έπειτα από αλλεπάλληλες επισκέψεις στη χώρα μας (στο Ηρώδειο το περασμένο καλοκαίρι, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών πριν από επτά χρόνια) επιστρέφει στην Ελλάδα και επισκέπτεται πρώτη φορά τη Θεσσαλονίκη (θα εμφανιστεί απόψε και αύριο στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης στο πλαίσιο των 42ων Δημητρίων) προκειμένου να αναπαραστήσει στη σκηνή με τη σύμπραξη ενός απόλυτα «άλλου» χορευτή- του «υβριστή του καλλιτεχνικού καθωσπρεπισμού» Άκραμ Καν- τα «Ιερά Τέρατα».

«Τα δικά μου ιερά τέρατα- αυτά του σύγχρονου χορού- είναι λίγα. Ο ένας είναι δίπλα μου (σ.σ.: ο νεαρός Άκραμ Καν από το Μπανγκλαντές). Δεν βρίσκω πολλούς άλλους. Ίσως τον Μορίς Μπεζάρ, τον Γουίλιαμ Φορσάιθ… Είμαι δύσκολη, εσείς το λέτε…».

Όσον αφορά την παράσταση δηλώνει: «Είναι μια χορευτική κατάθεση μνήμης, εμπειριών, γνώσεων, αισθήσεων και των δυο μας. Είναι τόσο διαφορετικές, με το σώμα όμως συνομιλούν. Είναι εμφανές το “εγώ” και η εμπειρία του άλλου αλλά συνυπάρχουν στο “ιερό τέρας” της σκηνής και συνεκφράζονται με το σώμα», και ο νεαρός καβαλιέρος της- ο «ράπερ της κίνησης» – συμφωνεί απόλυτα.

«Δεν ξέρω αν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον λεγόμενο κλασικό και στον μοντέρνο χορό. Η κλασική χορευτική παιδεία σε εφοδιάζει με τη γνώση της τεχνικής, της πειθαρχίας. Αλλά αυτή την παιδεία της πειθαρχίας την έχω κι εγώ – που δεν εγκατέλειψα ποτέ τον κλασικό χορό – και ο Άκραμ. Αυτό είναι το κοινό σημείο μας».
Και on-line συνταγές μαγειρικής!

Ζυγίζει, λέει, 52 κιλά, ξεπερνά το 1,70 σε ύψος, τα άκρα της είναι εντυπωσιακά επιμηκυσμένα («δεν είναι μόνο ο χορός, “φταίει” και η γυμναστική», λέει), δηλώνει…

προκλητικά πως είναι «λαίμαργη»! και πως παρότι δεν μαγειρεύει συχνά, προτιμά τα ιταλικά εστιατόρια που προσφέρουν ζυμαρικά με σάλτσα και προσούτο- το επιβεβαιώνει μάλιστα στην εντυπωσιακή ιστοσελίδα της (www. sylvieguillem. com): πέραν του βιογραφικού, των απόψεών της, των φωτογραφιών, των βίντεο από παραστάσεις χορού, δέχεται και φιλοξενεί σε υποενότητες και σειρά συνταγών μαγειρικής. «Ενθουσιάζομαι όταν τις διαβάζω. Θα μπω στον πειρασμό να επιχειρήσω να εκτελέσω κάποιες στην κουζίνα μου», ομολογεί. Προς το παρόν πάντως προηγούνται οι παραστάσεις των «Ιερών Τεράτων» στη Θεσσαλονίκη (απόψε και αύριο), στις 9 και 11 Νοεμβρίου στο Λας Πάλμας της Μαγιόρκας, στις 27/11 στις Κάννες, από τις 6 ώς τις 29 Δεκεμβρίου στην Ιαπωνία, τον Απρίλιο στο Παρίσι, τον Μάιο στις Βρυξέλλες και το 2009 στο θέατρο Salder΄ s Wells του Λονδίνου (σε μια παράσταση που δεν ξέρει ούτε η ίδια τι θα είναι- «μάλλον σε αυτοσχεδιασμό το βλέπω», ομολογεί χαριτωμένα) σε σκηνοθεσία του Ρομπέρ Λεπάζ (του σκηνοθέτη από το γαλλόφωνο Κεμπέκ του Καναδά που βραβεύτηκε πέρσι στη Θεσσαλονίκη με το βραβείο της Ένωσης Θεάτρων της Ευρώπης) και τον οποίο όπως δήλωσε θαυμάζει απεριόριστα.