[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Εξέλιξη της παράδοσης

Πέτρινοι τοίχοι, όπως τους έφτιαξαν οι πρώτοι ιδιοκτήτες, εκατό και βάλε χρόνια πριν, πολλά μικρά παράθυρα, ξύλινα πλαίσια.

Υποχρεωτικά. Για να χτίσεις στο Πήλιο πρέπει να πάρεις άδεια με βάση παραδοσιακό σχέδιο, ολόκληρο το βουνό με όλα τα χωριά είναι διατηρητέο, χάρις στις μη ρεαλιστικές αποφάσεις της γλυκιάς Μελίνας που μας προίκισε με το ζόρι με αντιλαϊκά μέτρα υψηλής αισθητικής. Και έχει γίνει ένα θαύμα με τα διατηρητέα, πρέπει να ομολογήσουμε: είναι από τους νόμους που τηρούνται. Κι έτσι δεν χάνει το νόημά του το να έχει κανείς σπίτι εξοχικό, το χωριό μένει περίπου όπως ήταν, το περιβάλλον περίπου δεν αλλάζει. Περίπου, γιατί όλα αυτά μοιάζουν ίσως υπερβολικά πολυτελή για ανθρώπους που έχουν συνηθίσει την ομοιομορφία των πόλεων. Κι έτσι, γύρω από το υπέροχο αναστηλωμένο σπίτι, γύρω από την αυλή και τον κήπο του, χτίζουν μερικοί κάτι τείχη αδιαπέραστα, δυο μέτρα και βάλε, να μην περνά άνθρωπος, ούτε σκύλος, ούτε κουνούπι, ούτε βλέμμα. Τύφλα να έχει η υδραίικη παράδοση με τις περίκλειστες αυλές. Αυτοί οι αδιαπέραστοι φράχτες δεν ήταν στην άδεια, δεν είναι στα σχέδια. Είναι η συνεισφορά της ανασφάλειας και της καχυποψίας που καλλιέργησαν επί χρόνια, μη έχοντας να λένε τίποτ΄ άλλο στα καφενεία παρά μόνο πόσο γέμισε κλέφτες ο τόπος και απειλές η ζωή τους. Και πες πες το πίστεψαν βαθιά, έφτιαξαν τα σπίτια υποχρεωτικά ωραία, για να συνεισφέρουν στο αρχιτεκτονικό τοπίο, κι ύστερα τα οχύρωσαν, γιατί δεν τους πάει η καρδιά να συνεισφέρουν οτιδήποτε. Όσο και να προσπαθούν οι πρωτοπόροι να τιμήσουν την παράδοση, εκείνη προσαρμόζεται και τραβά τον δικό της δρόμο.