[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τεστ DΝΑ

Μπερδεύω τα πρόσωπα. Κοιτώντας αφηρημένη ένα εξώφυλλο με τη Σεσιλιά Σαρκοζί ανάποδα, μου φάνηκε ότι κοιτούσα μια γυναίκα από τη Σρεμπρένιτσα που ζητά δικαιοσύνη. Έχει κάτι τόσο βαλκανικό στα χαρακτηριστικά της, τόσο έντονα σλάβικο και αλβανικό μαζί, όσο του πρώην συζύγου της, έχει αυτό το έντονο μεσογειακό στοιχείο, κάτι από Κύπρο ή Μάλτα, λεβαντίνος έμπορος με σαράντα γενιές επιμειξιών στο παρελθόν του.

Εξάλλου η Σεσιλιά το έχει δηλώσει, είναι περήφανη που δεν έχει γαλλικό αίμα στις φλέβες της, κατέκτησε τη Γαλλία, εννοεί, με το προσωπικό σπαθί της. Αν τους έκαναν αυτωνών τεστ DΝΑ, ένας θεός ξέρει πού θα έβρισκαν την άκρη από τις ρίζες τους, αλλά δεν κινδυνεύουν. Ωστόσο, δεν είναι τυχαίο που ένας απόγονος μετοίκων, ο Σαρκοζί, είχε την ιδέα για τον νόμο που διερευνά την καταγωγή στα γονίδια. Αυτός ξέρει πόσο μπορεί να ξεγελάσει η εξωτερική ομοιότητα, η κοινωνική αφομοίωση, η εκμάθηση της γλώσσας, όλα αυτά τα προδοτικά επίκτητα χαρακτηριστικά, οπότε πώς θα ξεχωρίζουν τους ψεύτικους από τους αληθινούς συγγενείς ενός μετανάστη που ζητούν να τον συναντήσουν στη Γαλλία; Στο κύτταρο μέσα, εκεί που η γλώσσα δεν φτάνει, η ευγένεια δεν περνά, το συναίσθημα δεν αλλοιώνει τα δεδομένα, εκεί που δεν κινδυνεύουν οι ευγενικοί Γάλλοι να πέσουν στην παγίδα των καλών τους τρόπων, της διακήρυξης ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άλλων τέτοιων ενοχλητικών κατάλοιπων μιας εποχής που ήταν οι μετακινήσεις δυσκολότερες. Χρειάζονταν άνθρωποι που ξέρουν πολύ καλά πώς εισχωρείς και ανεβαίνεις σε μια πλούσια και περήφανη κοινωνία όντας ξένος, για να σκεφτούν τρόπους να σταματήσουν το κύμα των ξένων, τώρα που είναι στην κορφή. Πόσο φινετσάτες σκέψεις, πόσο επιστημονικές! Πώς να μη θαυμάσει κανείς ξανά τη Γαλλία;