«Στην Ελλάδα η μουσική υποφέρει»

Μελοποίησε Λόρκα, ρομαντικούς ποιητές του Μεσοπολέμου, έγραψε (και γράφει) για το θέατρο. Ο Δημήτρης Μαραμής, ένα απο τα γερά χαρτιά της νέας «έντεχνης» γενιάς, της «ταλαιπωρημένης γενιάς» (όπως λέει ο ίδιος) που προσγειώθηκε εν Ελλάδι την εποχή που έμπαιναν με φόρα στα πράγματα τα παιδιά των ριάλιτι.

Ο Δημήτρης Μαραμής, ετών 32, είναι συνθέτης αγγλοτραφής- εκεί σπούδασε κλασική μουσική- με εντυπωσιακή εκκίνηση (έγραψε μουσική για 11 θεατρικά έργα στο Εnglish Shakespeare Company δίπλα στον γνωστό Μάικλ Μπογκτάνοφ). Ο μεσογειακός, «χατζιδακικός» εαυτός του παρ΄ ότι γράφει για το θέατρο τον θέλει και αλλού, στην απευθείας επικοινωνία με το κοινό, στην αμεσότητα του τραγουδιού.

Στα «Σονέτα του σκοτεινού έρωτα» (βιβλίο και CD μαζί από τη «Μικρή Άρκτο») ο Δημήτρης Μαραμής μελοποίησε πέντε ποιήματα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα (σε απόδοση Σωτήρη Τριβιζά), τα οποία απέδωσε ο Μίνωας Θεοχάρης. Μελωδικός, με μια γλυκιά και μάλλον ανάλαφρα μελαγχολική διάθεση εμφανίζεται και στον δίσκο «Σκοτεινός έρωτας» (Sony ΒΜG) με ακόμη επτά μελοποιημένα ποιήματα του Λόρκα και τον Μάριο Φραγκούλη.

«Μεγάλωσα με νέο κύμα, Χατζιδάκι, Σπανό, Λάγιο, Λεοντή και σίγουρα τους φέρω μέσα στη μουσική μου» μας λέει. «Για μένα το τραγούδι έχει μια ευθύνη. Μια κατάθεση. Χρειάζεται και χρόνο για να μπορέσει να περάσει στο κοινό. Χρειάζονται χρόνο τα τραγούδια, κάτι που πλέον δεν τους δίνεται.

Σκεφθείτε πόσο λίγο είχε πουλήσει στην αρχή ο “Μεγάλος Ερωτικός”».

ΙΝFΟ

Το Σάββατο παρουσίασε στον «Ιανό» τους κύκλους τραγουδιών «Σκοτεινός έρωτας» και «Κυριακές μες στον χειμώνα».

To ότι δεν είστε τραγουδοποιός αλλά συνθέτης, έχει διαφορά στο αποτέλεσμα;

Επειδή έχω δουλέψει πολύ την ορχηστρική μουσική, μπορεί να είμαι λιγότερο άμεσος. Η μουσική δεν πρέπει να πρωταγωνιστεί στο τραγούδι. Πρέπει να γίνει το κλειδί να ξεκλειδώσεις τους στίχους.

Το ότι δουλέψατε και σπουδάσατε στην Αγγλία, σας έχει επηρεάσει;

Είμαι δυτικότροπος συνθέτης. Αγαπώ την ευρωπαϊκή μουσική, τον ευρωπαϊκό μινιμαλισμό, τους Αμερικανούς τραγουδοποιούς. Δεν είμαι «έθνικ». Η Αγγλία έκανε και κάτι άλλο, με απενοχοποίησε. Εδώ υπάρχει το κόμπλεξ των καθαρών στρατοπέδων, να ανήκεις κάπου. Εκεί οι συνθέτες εκφράζονται χωρίς συμπλέγματα, ελεύθερα.

Πώς βλέπετε τον χώρο του τραγουδιού; Η αλήθεια είναι ότι μέχρι πολύ πρόσφατα διέκρινα έναν πανικό. Οι τραγουδιστές αναζητούσαν μανιωδώς το «πιασιάρικο», όλοι ήθελαν τη μεγάλη επιτυχία εδώ και τώρα. Με το κλείσιμο των εταιρειών και τη διάλυση, ουσιαστικά, της παλιάς κατάστασης κάπως ηρέμησε εκείνη η τρέλα. Εμένα αυτό με κάνει αισιόδοξο.

Θεωρείτε τη χώρα μας εσωστρεφή μουσικά; Νομίζω ότι η μουσική υποφέρει. Μόνο τις γιγαντοαφίσες των τραγουδιστών να δεις στους δρόμους, φτάνει. Να μην πιάσουμε το θέμα της τηλεόρασης. Ηχορρύπανση αντί για μουσική. Βέβαια, ταλέντα υπάρχουν. Και το εντυπωσιακό είναι ότι ο απλός κόσμος πιάνει αμέσως αυτό που αξίζει. Οι μεσάζοντες δεν αφήνουν να ανθήσουν τα καλά πράγματα.