[ ΓΝΩΜΗ ] Από τις απλές γκάφες στη στρατηγική ήττα της Ν.Δ.

Πριν από δύο εβδομάδες η Μάριον Τζόουνς υποχρεώθηκε να επιστρέψει το χρυσό μετάλλιο που κέρδισε το 2000 στο Σίδνεϊ επειδή ομολόγησε ότι ήταν υπερβολικά ντοπαρισμένη. Με την ίδια λογική, η ελληνική κυβέρνηση θα επιστρέψει το αργυρό μετάλλιο… γκάφας, που της απένειμε πέρυσι το CΝΝ όταν επεδίωξε να ντοπάρει το Εθνικό Εισόδημα κατά 25%, χωρίς να υπολογίσει ότι αυτό οδηγούσε σε καταβολή πολύ υψηλότερων εισφορών στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τότε η ανεκδιήγητη προσπάθεια της Ν.Δ. να φουσκώσει το ελληνικό προϊόν «τσοντάροντας» (κυριολεκτικά!) τις δραστηριότητες πορνείας, λαθρεμπορίου και ξεπλύματος κεφαλαίων στις παραγωγικές ασχολίες της χώρας, αντιμετωπίστηκε διεθνώς ως μια υπόθεση ιλαρότητας και μετά ξεχάστηκε.

Στο εσωτερικό της χώρας όμως τα πράγματα είναι πολύ πιο σοβαρά για την κυβέρνηση της Ν.Δ., γιατί με την απόρριψη του φουσκωμένου ΑΕΠ ηττήθηκε μια ολόκληρη στρατηγική που ακολούθησε στην οικονομία μετά το 2004. Αυτή περιελάμβανε την αμφισβήτηση της ένταξης στην ΟΝΕ με τη δήθεν «απογραφή», την πολιτική λιτότητας με την επιτήρηση της πρώτης τετραετίας και τη σπάταλη διαχείριση που ετοίμαζε κατά τη δεύτερη περίοδο με δικαιολογία τον δήθεν αυξημένο πλούτο της χώρας.

Όμως, η εθελούσια υπαγωγή της χώρας μας στην κοινοτική επιτήρηση, πέρα από το ιστορικά πρωτοφανές γεγονός ένα ελεύθερο έθνος να μηχανεύεται την κηδεμόνευσή του από εξωτερικούς παράγοντες, δημιούργησε πολλαπλές δυσκολίες στη δημοσιονομική διαχείριση. Ήταν λοιπόν φανερό ότι έπρεπε να λήξει λίγο πριν από τις εκλογές για να μη δώσει την ευκαιρία στην αντιπολίτευση να αναγάγει την έξοδο της χώρας ως κυρίαρχο προεκλογικό δίλημμα. Χρησιμοποιώντας απίθανες λογιστικές επινοήσεις με τον Προϋπολογισμό του 2006, η Ν.Δ. απέσπασε τελικά από την ιδεολογικά ομογάλακτη ηγεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης την άρση της επιτήρησης. Αρχικά θεώρησε ότι αυτό αρκούσε για να εμφανιστεί με το πάνω χέρι στις εκλογές ως δήθεν εκφραστής της δημοσιονομικής εξυγίανσης, ως λυτρωτής από τη μειονεκτική επιτήρηση και ταυτόχρονα ως εγγυητής νέων προεκλογικών υποσχέσεων και παροχών.

Το σενάριο όμως αυτό απεδείχθη εκλογικά ατελέσφορο, γιατί σκόνταψε γρήγορα σε ένα κλιμακούμενο κύμα διεκδικήσεων από πολλούς κοινωνικούς φορείς που δεν αρκούντο πλέον στην πολιτική απαξίωση του ΠΑΣΟΚ, αλλά ήθελαν πραγματική ανταμοιβή για τη μαζική στήριξη που έδωσαν στη Ν.Δ. Τα αλλεπάλληλα σκάνδαλα των κουμπάρων, των ομολόγων και των σπάταλων διοικήσεων στις ΔΕΚΟ μετέτρεψαν πολύ σύντομα την κομματική καρτερία αστυνομικών, συνταξιούχων και αγροτών σε μια οργισμένη απαίτηση για « εδώ και τώρα » ικανοποίηση των δεσμεύσεων.

Εάν το κόλπο πετύχαινε, η δημόσια σπατάλη και τα διάφορα επιδόματα σκοπιμότητας θα μπορούσαν μετεκλογικά να αυξηθούν χωρίς να «θυμώσουν» πολύ οι κηδεμόνες της επιτήρησης. Η Ν.Δ. θα οικοδομούσε έτσι μια νέα σχέση ανταπόδοσης με τους ψηφοφόρους της και θα προετοίμαζε τον νέο εκλογικό γύρο έχοντας αποτινάξει τη βαριά κατηγορία του επιλήσμονος και αγνώμονος πολιτικού σχηματισμού προς όσους τη στήριξαν.

Λαμβάνοντας υπόψη και τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ, μπορεί κανείς εύκολα να μαντεύσει τη θετική έκβαση μιας τέτοιας στρατηγικής. Έχοντας πετύχει με ευκολία τη μεθόδευση της «απογραφής», η Ν.Δ. θεώρησε ότι η Επιτροπή του Μπαρόζο θα έδινε τελικά έγκριση στα κυβερνητικά καμώματα για το φούσκωμα του ΑΕΠ. Έτσι φέρθηκε με ασύγγνωστη απληστία και στις Βρυξέλλες άρχισαν επιτέλους να υποψιάζονται ότι η διεθνής καζούρα με τα ελληνικά στοιχεία ξεφεύγει από μια απλή γκάφα της Ν.Δ. και κινδυνεύει να τινάξει στον αέρα τη σοβαρότητα της ίδιας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Όπως ακριβώς όταν το φούσκωμα των ελληνικών ελλειμμάτων εγκρίθηκε από τον Μπαρόζο αξιοποιήθηκε για να πλήξει και την προηγούμενη Κομισιόν, το φούσκωμα του ΑΕΠ θα το εκμεταλλεύονταν τώρα οι δικοί του αντίπαλοι κατά την επικείμενη επιλογή της νέας Κομισιόν που θα γίνει του χρόνου. Έτσι τελικά απορρίφθηκε και προσγείωσε ανώμαλα τη στρατηγική της Ν.Δ. ξαναγυρίζοντάς την πίσω στην αίσθηση πολιτικής στενότητας και κομματικής μιζέριας που επικρατούσε λίγο πριν από την άρση της επιτήρησης.

Η κατάρρευση της φούσκας του ΑΕΠ προκάλεσε πανικό στο κυβερνητικό επιτελείο, που νόμιζε ότι έτσι θα σμίκρυνε τεχνητά το έλλειμμα χωρίς να πάρει δημοσιονομικά μέτρα. Επειδή η Ν.Δ. ούτε θέλει, ούτε μπορεί να αντιμετωπίσει τη φοροδιαφυγή, θα καταφύγει και πάλι στην αύξηση του ΦΠΑ αδιαφορώντας για τις βαριές συνέπειες που θα έχει στα πραγματικά εισοδήματα, την ακρίβεια και την αναστάτωση της αγοράς.

Η ευκαιρία είναι τώρα μεγάλη για το ΠΑΣΟΚ. Όχι μόνο για να επικρίνει την επιπολαιότητα της Ν.Δ. με την οποία εξέθεσε για άλλη μια φορά τη χώρα σε διεθνές επίπεδο, αλλά κυρίως για να υποχρεώσει την Ευρωπαϊκή Ένωση να ακυρώσει, έστω και εκ των υστέρων, όλη την απαξιωτική μεταχείριση που υπέστη η ελληνική οικονομία την τελευταία τριετία. Το ΠΑΣΟΚ μπορεί τώρα να «καθαρίσει» το δημοσιονομικό πεδίο από την αιθαλομίχλη της κομματικής συκοφάντησης που έκανε η Ν.Δ., να εγγυηθεί τη διαφάνεια ενός νέου δημοσιονομικού συστήματος και να σχεδιάσει πειστικά και αποτελεσματικά μια νέα πολιτική οικονομικής ανάπτυξης και κοινωνικής συνοχής. Ίσως μάλιστα αυτό επείγει περισσότερο και από τις εκλογές στις 11 Νοεμβρίου! Ο Νίκος Χριστοδουλάκης είναι πρώην υπουργός