[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Καλημέρα

Γυρίζει τη μανιβέλα της λατέρνας και λέει «καλημέρα» στους περαστικούς, μόλις βγαίνουν από το πηγάδι του Μετρό, εκεί ψηλά στο Σύνταγμα. Δυο πράγματα μαζί, είναι πολλά, οι περαστικοί, αν και βρίσκονται εκείνη τη στιγμή κάτω από το περίτεχνο στέγαστρο της Μεγάλης Βρετανίας, και θα έπρεπε να νιώθουν αρκετά αρχοντικά, βρίσκουν μάλλον υπερβολικό τον συνδυασμό λατέρνας και καλημέρας.

Μια σκέτη καλημέρα θα αρκούσε ίσως και δεν θα χρειαζόταν να κουβαλά και τη λατέρνα να κοψομεσιάζεται ο άνθρωπος, είναι τόσο σπάνιες οι καλημέρες πλέον στην Αθήνα που αξίζουν μισό ευρώ η μία, τουλάχιστον. Αν άρχιζε κάποιος την κοστολόγησή τους, θα υπήρχαν ελπίδες να την ακούμε πού και πού από όλους αυτούς που την τσιγκουνεύονται επειδή την έχουν τοποθετήσει σε σίγουρη τραπεζική θυρίδα. Πιο απλό είναι να συναντήσεις στον δρόμο το τρελό γκρουπ με τις δωρεάν αγκαλιές, παρά έναν γνωστό σου χαμογελαστό ή έναν πωλητή που λέει καλημέρα. Και τις δωρεάν αγκαλιές τι να τις κάνουμε; Εδώ τρομάζουμε να κρατήσουμε στοιχειώδεις αποστάσεις μέσα στο υποχρεωτικό στρίμωγμα, κι όταν έρθει η στιγμή της αγκαλιάς ξέρουμε τι να κάνουμε, ευχαριστούμε. Άσε που δεν είναι καθόλου δωρεάν, τις πληρώνεις ακριβά, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία. Το θέμα είναι η διαδικασία της προσέγγισης, εκεί χρειαζόμαστε εκπαίδευση, στην πρώτη, αργή, επίπονη, αμήχανη, δύσκολη επαφή. Στη διασταύρωση, στον αποχαιρετισμό, στην ανταλλαγή, στο ασανσέρ, στις σκάλες, στο ταμείο…

Αυτή τη ρημάδα την καλημέρα να βάζαμε με κάποιον τρόπο στη ζωή, όπως είχε περάσει, και δεν έκατσε, τον Αύγουστο των Ολυμπιακών Αγώνων και δέκα μέρες μετά. Καλημέρα, παρακαλώ, ευχαριστώ, δέκα μέρες τα κυκλοφορήσαμε τα νομίσματα, κι ύστερα αποσύρθηκαν πάλι, για τη θυρίδα. Και να κοστολογούνταν με την αύξηση του ΦΠΑ, αλλά κι αυτό θα πάει τζάμπα…