[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Πεκίνο ή Άμστερνταμ;

Είχε πλησιάσει πίσω μου, είχε κόψει ταχύτητα. Ήμουν με ποδήλατο κι εκείνη με αυτοκίνητο, μπορούσε να με προσπεράσει, ο εξοχικός δρόμος είχε περιθώριο, ήθελε όμως κάτι να πει, γύρισε προς το ανοιχτό παράθυρο και τσίριξε αγανακτισμένη, με ασύμμετρο θυμό: «Εδώ δεν είναι Πεκίνο!». Η Κίνα ήταν τότε μια μεγάλη φτωχή χώρα, κανείς δεν φανταζόταν ότι θα εξελισσόταν σε υπερδύναμη, όπως εξελίσσεται, ακόμα οι φωτογραφίες από το Πεκίνο έδειχναν ποταμούς ποδηλάτων στους δρόμους. Αμέσως μετά είχε μαρσάρει κι είχε φύγει γρήγορα, για να φάω τη σκόνη της, και την είχα φάει. Δεν είχε ακούσει την απάντησή μου, «δεν είναι ούτε Άμστερνταμ», της είπα, αλλά νοερά της απαντώ κάθε φορά που οι ποδηλάτες βγαίνουν στους δρόμους και διώχνουν τα αυτοκίνητα για λίγο, όπως το Σαββατοκύριακο. Πεκίνο δεν θα γίνει η Αθήνα σίγουρα, έχει περάσει το στάδιο στο οποίο βρίσκεται τώρα το Πεκίνο, να χτίζεται με μανία αντάξια των στερήσεών του, αλλά δεν πλησιάζει και στο Άμστερνταμ, όπου τα ποδήλατα έχουν ως όχημα προτεραιότητα έναντι των αυτοκινήτων. Ούτε το Παρίσι φυσικά, όπου το ποδήλατο μέσα σε λίγους μήνες έγινε η χαρά και η ευκολία των κατοίκων με δημοτική παρέμβαση και οργάνωση. Όχι, δεν κινδυνεύει η Αθήνα από ευφάνταστους δημάρχους, ούτε από πολίτες που θα πάρουν μεγάλες αποφάσεις για να αλλάξουν την ποιότητα ζωής. Αλλά κάνει καλό μία στις τόσες να θυμόμαστε ότι ανάμεσα στους κραυγαλέα κυνικούς που σοκάρονται με τη χαρά έστω και μιας ποδηλατάδας, και νομίζουν ότι μπορούν να επιβάλουν την ασχήμια και τη βία τους στους πάντες, υπάρχουν κρυμμένοι και καταπιεσμένοι χιλιάδες κρυπτο-Ολλανδοί και κρυπτο-Κινέζοι (του παλιού καιρού) καθώς και κρυπτοΠαριζιάνοι (σημερινοί).

Άντε, και νωρίτερα από του χρόνου…