«Τα τέρατα μιλάνε για μας»

«Δεν με ενδιαφέρει αν το έργο μου θα πωληθεί, διότι ξέρω ότι υπάρχει συγκεκριμένη θεματολογία που είναι αρεστή σε μουσεία, συλλέκτες και γκαλερί: η ενασχόληση με θέματα που μπορεί να πραγματευτεί και κάποιος που δεν είναι καλλιτέχνης, όπως ο πόλεμος ή οι θρησκείες, τα οποία χειρίζονται με τόπο επιφανειακό και γυαλιστερό, με αποτέλεσμα καθαρά εμπορικό. Η τέχνη δεν έχει σχέση με αυτά. Είναι σα να προσπαθείς να γιατρέψεις ένα πρόβλημα με λάθος συνταγογραφία. Σα να προσπαθείς να βγεις από το αδιέξοδο με δοκιμασμένες λογικές», λέει στα «ΝΕΑ» ο Παντελής Χανδρής, ο εικαστικός δημιουργός και προσφάτως εκλεγμένος λέκτορας στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, με αφορμή τη νέα του εγκατάσταση «Εns Solum» («Μοναχικό Ον») που φιλοξενείται στην γκαλερί «a. antonopoulou. art».

Δύο ογκώδη μαύρα τέρατα πρωταγωνιστούν στο νέο του έργο. Στέκονται το ένα απέναντι στο άλλο σε στάση επίθεσης. Μεταξύ τους μια οθόνη «αποκαλύπτει» τον μεταξύ τους διάλογο. «Πρόκειται για τη συνάντηση του εαυτού μας με τον άλλο μας εαυτό», εξηγεί μι

ΙΝFΟ

Έκθεση «Εns Solum» του Παντελή Χανδρή στην γκαλερί «a.
antonopoulou. art» (Αριστοφάνους 20, Ψυρή, τηλ. 210-
3214.994) έως 30 Νοεμβρίου.

λώντας για την ταυτότητά τους ο καλλιτέχνης, ο οποίος και στο παρελθόν έχει ασχοληθεί με τους διαλόγους που συγκροτούν την ανθρώπινη προσωπικότητα. «Αυτή τη φορά ένιωσα την ανάγκη να συγκεκριμενοποιήσω τι κουβεντιάζουν οι δύο πλευρές, γι΄ αυτό και πρώτα έγραψα το κείμενο και στη συνέχεια έφτιαξα τις φιγούρες, περισσότερο ως διακοσμητικές, ως πρόφαση για να υπάρξει το κείμενο».

Τι κουβεντιάζουν οι δύο πλευρές;
Την αγωνία που βιώνει ο άνθρωπος μέσω ερωτήσεων. Δεν είναι ένα κείμενο που μπορεί να ερμηνευθεί ή να αποκωδικοποιηθεί. Όσο μπορούν να ερμηνευτούν τα όνειρα, άλλο τόσο μπορεί και η τέχνη. Για παράδειγμα, ρωτάει η μια πλευρά την άλλη «πόσο κοστίζει ένα αθώο ψέμα;» κι η άλλη απαντά «η αθωότητα είναι ρούχο παιδικό που δεν σου μπαίνει πια. Πόρτα κλειστή και το κλειδί χαμένο η ανημπόρια του εαυτού». Είναι ένα κείμενο που γράφτηκε με απόλυτη ειλικρίνεια.

Όσο για τις τερατώδεις φιγούρες που κλέβουν με τον όγκο τους την παράσταση; «Η ιδέα μού ήρθε από το γιαπωνέζικο παραδοσιακό κουκλοθέατρο bounrakou όπου κάθε κούκλα κινείται από τον μαέστρο και δύο βοηθούς που φορούν ολόσωμες μαύρες στολές», εξηγεί ο Παντελής Χανδρής για τον τρόπο που εμπνεύστηκε τα «υβριδικά οικόσιτα», όπως τα χαρακτηρίζει.