[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ο καφές της γειτονιάς μου…

Σάββατο απόγευμα και η παρέα ήθελε θάλασσα. Παρ΄ όλο που άρχισε να κάνει ψύχρα, είπα να ενδώσω στην επιθυμία των πολλών.

Πώς μπορείς άλλωστε να πας κόντρα στους πολλούς; Έβαλα τη ζακετούλα και τραβήξαμε για μία από τις πιο ξακουστές καφετέριες, η οποία μαζεύει καθημερινά καλό κόσμο. Λες κι εμείς που δεν πηγαίνουμε εκεί είμαστε ένας άλλος κόσμος, κακός.

Παραβλέποντας το γεγονός ότι για να παρκάρουμε φάγαμε ένα ολόκληρο μισάωρο, κάνοντας ξανά και ξανά τα ίδια τετράγωνα, μπήκαμε στο μαγαζί.

Τραπέζι ούτε για δείγμα. Τα περισσότερα ήταν κατειλημμένα από κορίτσια και αγόρια ντυμένα στην τρίχα- λες κι έκαναν επίδειξη μόδας- που έπιναν το φρέντο τους. Άλλη μισή ωρίτσα στο μπαρ.

«Μέχρι να αδειάσει κάποιο τραπεζάκι και να καθήσετε», είπε ο μετρ. Μία ώρα ήμασταν σε απόσταση αναπνοής από την καφετέρια και δεν μπορούσαμε να κάτσουμε και τώρα που τελικά βρήκαμε άδεια καρέκλα έπρεπε να περιμένουμε υπομονετικά να έρθει η σερβιτόρα να πάρει την παραγγελία. Να μην της δώσουμε κι εκείνης άλλο ένα εικοσάλεπτο μέχρι να μας εντοπίσει; Δεν μπορώ να πω, ήπιαμε έναν κατά τ΄ άλλα πολύ καλό – ακριβό- καφέ, σε μία από τις πιο ξακουστές καφετέριες της πόλης, με τη μουσική στη διαπασών, αφού πρώτα όμως τα νεύρα μας είχαν γίνει κουρέλια.

Και όλα αυτά γιατί οι «πολλοί» της παρέας δεν ήθελαν να πάμε στην καφετέρια της γειτονιάς μας. Σε αυτήν που πάμε με τα πόδια, χωρίς να ψάχνουμε να παρκάρουμε, που ξέρουμε ότι θα συναντήσουμε γνωστούς και φίλους. Σε αυτήν που βρίσκουμε πάντα να καθήσουμε και που μόλις μας δουν έρχονται να πάρουν την παραγγελία μας. Ο καφές έρχεται συνοδεία δεκάδων άλλων γλυκισμάτων, κέρασμα του μαγαζιού, ενώ η μουσική δεν σε κουφαίνει, παίζει σε τέτοια ένταση που μπορείς να συζητήσεις σαν άνθρωπος, χωρίς να ουρλιάζεις για να σε ακούσουν.