Ορμόνη – κλειδί για τον διαβήτη

Νέα στοιχεία φέρνει στο φως η επιστημονική έρευνα οδηγώντας σε νέες θεραπευτικές μεθόδους για τον διαβήτη τύπου 2. Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η διαδικασία ανάπτυξης της ασθένειας είναι περισσότερο περίπλοκη απ΄ ό,τι πίστευαν μέχρι σήμερα. Σημαντικό ρόλο φαίνεται να παίζει η ορμόνη οστεοκαλσίνη, η οποία θα μπορούσε από μόνη της να αποδειχθεί νέα θεραπεία για τον διαβήτη τύπου 2.
Μέχρι πρόσφατα η ρύθμιση της γλυκόζης στο αίμα (σάκχαρο)- το πόσο σάκχαρο δηλαδή βρίσκεται στο αίμα, πόσο καταναλώνεται για ενέργεια και πόσο απελευθερώνεται από τις ενεργειακές αποθήκες μας- ήταν για τους επιστήμονες μια συζήτηση ανάμεσα σε λίγους βασικούς παίκτες: το πάγκρεας, το ήπαρ, τους μυς και το λίπος. Ωστόσο, οι τελευταίες έρευνες δείχνουν πως το παιχνίδι αυτό έχει περισσότερους παίκτες, με αποτέλεσμα να γίνεται και πιο περίπλοκο. Στη διαδικασία ελέγχου της γλυκόζης και του μεταβολισμού των λιπιδίων εμπλέκονται, εκτός από τα παραπάνω όργανα, το ανοσοποιητικό σύστημα, τα οστά, ο εγκέφαλος αλλά και το έντερο.

Το πώς ακριβώς δραστηριοποιούνται και οδηγούν στην αύξηση του σακχάρου στο αίμα φαίνεται πως «διαφέρει έντονα από άνθρωπο σε άνθρωπο», σύμφωνα με τον δρα

ΟΣΤΕΟΚΑΛΣΙΝΗ

Η ορμόνη που απελευθερώνεται από τα οστά θα μπορούσε από μόνη της να αποδειχθεί νέα θεραπεία για τον διαβήτη τύπου 2

Ρόμπερτ Ριζά από την Κλινική Μάγιο. Η κατανόηση όμως των σημάτων που στέλνει το ένα όργανο στο άλλο ενισχύουν τις ελπίδες να φτάσουν οι επιστήμονες στο σημείο να εφαρμόζουν «ανάλογα με τις ιδιαιτερότητες του ασθενούς τη θεραπευτική μέθοδο που χρειάζεται και να μη δίνουν σε όλους το ίδιο φάρμακο».

Πειράματα σε ποντίκια
Πέρυσι το καλοκαίρι, οι ερευνητές από το Ιατρικό Κέντρο του Πανεπιστημίου Κολούμπια, με επικεφαλής τον δρα Τζέραρντ Κάρσεντι, δημοσίευσαν την έρευνά τους, σύμφωνα με την οποία, η ορμόνη οστεοκαλσίνη που απελευθερώνεται από τα οστά μπορεί να βοηθήσει στη ρύθμιση του σακχάρου στο αίμα. Στα πειράματα που πραγματοποίησαν οι επιστήμονες χρησιμοποίησαν ποντίκια που παρουσίαζαν την τάση να εμφανίσουν διαβήτη τύπου 2. Όπως αποδείχτηκε, η οστεοκαλσίνη έλυσε δύο βασικά προβλήματα τα οποία είχαν δημιουργηθεί εξαιτίας της ινσουλίνης, της ορμόνης που βοηθά στην απομάκρυνση του πλεονάσματος γλυκόζης στο αίμα: τα ποντίκια που παρουσίαζαν αντίσταση στην ινσουλίνη, έγιναν περισσότερο ευαίσθητα σε αυτή και ενώ παρήγαγαν περιορισμένη ποσότητα, η ινσουλίνη αυξήθηκε ρίχνοντας ταυτόχρονα τα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Παράλληλα, όμως, διαπιστώθηκε πως τα ποντίκια που είχαν βάρος μεγαλύτερο από το επιθυμητό, αδυνάτισαν.

Αν αποδειχθεί ότι η οστεοκαλσίνη επιδρά με τον ίδιο τρόπο και στον άνθρωπο, θα ήταν «μια μοναδική νέα θεραπεία» για τον διαβήτη τύπου 2 ή διαβήτη των ενηλίκων, επισήμανε ο δρ Σαούλ Μαλοζόφσκι, σύμβουλος στο Εθνικό Ινστιτούτο για τον διαβήτη και τις νόσους που συνδέονται με την πεπτική οδό και τους νεφρούς.