Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Η Ιστορία θυμάται και τιμωρεί

Το μάθαμε κι αυτό το ανήκουστο, στα απλά μαθήματα (παραποιημένης) Ιστορίας- μμμμ, το βιβλίο της ΣΤ΄ Δημοτικού τους έφταιξε… κι ας υπάρχουν βιβλία, αμφισβητούμενα επίσης, αλλά εκείνα βλέπετε είναι ανάθεση του Ιδρύματος Καραμανλή και κάνουμε μόκοπου μας κάνει, σεμνά και ταπεινά, η νέα διακυβέρνηση.

Ότι με το Νέο Μουσείο Ακροπόλεως, κατά τον πολύν και με ύφος περισπούδαστο εκ-Πολιτισμού μας, υλοποιείται το όραμα του θείου. Ποιου θείου; Ε, δεν θέλω ουουου, που έλεγε και ο Γεώργιος Ράλλης. Του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Εκείνος δηλαδή το οραματίστηκε το Νέο Μουσείο και δεν το είχαμε μάθει ώς τώρα, γιατί φαίνεται δεν το είχε γράψει η «σεμνή και ταπεινή» Ιστορία. Να το μάθουμε λοιπόν.

Δεν ήταν επί του θείου που έγιναν οι δύο άκαρποι αρχιτεκτονικοί διαγωνισμοί, δίχως καν να έχει λυθεί το ζήτημα του οικοπέδου. Και άκαρποι σημαίνει ότι δεν έβγαλαν τίποτα. Νiente. Νada.

Νichts. Και κανείς δεν εφρόντισε τότε να κάνει κάτι για να βγάλουν. Εξ ου και φτάσαμε στην οδύσσεια των 30 ετών για το Νέο Μουσείο.

Δεν έγραψε άραγε η ιστορία ότι το οικόπεδο Μακρυγιάννη απενεπλάκη επί υπουργίας της αείμνηστης Μελίνας, ώστε να προχωρήσει και ο διαγωνισμός και το μουσείο;

Δεν έγραψε ότι δικό της όραμα ήταν και το μουσείο και η επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα, κάτι για το οποίο πάλεψε με νύχια και με δόντια και με τη διεθνή της ακτινοβολία ως όπλο και ατού;

Δεν έγραψε ότι τότε μπήκε το νερό στ΄ αυλάκι και αποκτήσαμε τον εθνικό στόχο «Νέο Μουσείο Ακροπόλεως»;

Δεν έγραψε ακόμη, φαίνεται, η ιστορία ότι υπερφίαλοι βουλευτές του σεμνού και ταπεινού κόμματος εφρόντισαν- εκόντες ή άκοντες, άραγε;- να μπλοκάρουν τα έργα με μηνύσεις για 5,6 τ.μ.

αρχαίων που θα καταστρέφονταν λέει από την πασσαλόμπηξη δικαιώνοντας τις «μάχες» περί συμφερόντων περιοίκων και μια κακώς εννοούμενη αντιπολιτευτική διάθεση σε ένα έργο που ήδη ήταν «εθνικό».

Δεν έγραψε φαίνεται πως επί των τελευταίων σεμνών και ταπεινών υπουργιών ελάχιστα (έως τίποτα) έχουν γίνει για την επιστροφή των Γλυπτών, καθώς ούτε καν τη χάραξη πολιτικής σ΄ αυτό το μείζον θέμα δεν μοιράστηκαν με τους ταλαίπωρους πολίτες οι- αναποφάσιστοι, άραγε;- εκ-Πολιτισμού, γραμματείς, φαρισαίοι και άλλοι καρεκλοκένταυροι.

Εκείνο που θα γράψει ίσως είναι η απρέπεια στις χαρές και τα πανηγύρια της «μετακόμισης του αιώνα», από το παλιό στο Νέο Μουσείο Ακροπόλεως:

ότι δεν είχαν ούτε την στοιχειώδη λεπτότητα να αναφερθούν στο όνομα, έστω, της αξέχαστης Μελίνας Μερκούρη και στο όραμά της, που έφτασαν να νέμονται πολιτικώς.

Μόνον που κάποιοι σε αυτό τον τόπο (ευτυχώς!) έχουν ακόμη μνήμη και θυμούνται όσα γράφουν Ιστορία. Και όσους ασελγούν εις βάρος της…


Μία είναι η ουσία…

Βεβαίως, κυρία Φοίβη, το ζήτημα είναι το όνομα «Μακεδονία». Ούτε που να το αμφισβητείτε.

Γι΄ αυτό το όνομα δεν γίνονται τόσα χρόνια οι κόντρες «Ελλάδος-ΠΓΔΜ»;

Μήπως δεν είναι γνωστό τοις πάσι, ότι το όνομα δεν είναι μεν το μόνο, αλλά είναι η αφετηρία για τις άλλες διεκδικήσεις τους; Ακολουθεί η Ιστορία και τελικά η διεκδίκηση ολόκληρης της εδαφικής Μακεδονίας. Όταν λένε δεν διεκδικούν ελληνικά εδάφη, δεν εννοούν την Ελληνική (Αιγαίου) Μακεδονία, διότι αυτή τη θεωρούν δική τους. Για 123 χώρες από τις 192 του ΟΗΕ λέγονται «Μακεδονία». Μεταξύ αυτών και για τη Γερμανία και για μερικές άλλες της Ε.Ε. Τι κάνει ο ΟΗΕ (ο κ. Νίμιτς) και η Ε.Ε.; Τίποτα. Μόνο εμείς με τη διπλωματία και με διακρατικές συμφωνίες μπορούμε να τους ανακόψουμε στον φρενήρη και παράλογο καλπασμό τους. Αλλά πρέπει πρώτα να αφυπνισθούμε και μετά να αντεπιτεθούμε. Μπορούμε να πάρουμε το πάνω χέρι.

Paul Κarkanidas Μιλούσα για την ουσία και μου μιλάτε ξανά για τους τύπους, δηλαδή για το όνομα, αγαπητέ Ρaul. Η ουσία είναι να μην υπάρξει παραχώρηση στις σκοπιανές διεκδικήσεις πάνω ή κάτω από το τραπέζι. Το να κολλάμε μόνο στο αν χρησιμοποιείται ή όχι το όνομα «Μακεδονία» είναι κάποτε απλώς στάχτη στα μάτια για να κρυφτεί η ουσία κρυφών παραχωρήσεων. Ας δούμε λοιπόν τι γίνεται εκεί κι ας λένε το βιλαέτι τους και «Κούλα»!


Το λάθος και το πάθος

Αγαπητή Φοίβη, Άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε, αλλά στο σημερινό σας κείμενο για τη μεταφορά των Γλυπτών στο Νέο Μουσείο Ακροπόλεως φοβούμαι πως κάνατε περισσότερα του ενός: ο αείμνηστος Παπανικολάου ήταν (όπως όλοι γνωρίζουν) Αλέκος και όχι Κώστας. Οι συντηρήτριες είναι, προφανώς, οι κυρίες Αμερίμνη Γαλανού (και όχι Γαλάνη) και Γιάννα Δογάνη (αυτό το είχατε σωστό). Ο Παπαγαλής είναι, αν σωστά μαντεύω, ο Γ. Παγανής (γνωστός για τις μεταφορές αγαλμάτων μαζί με τον Δ. Μαραζιώτη), ο Αρμπίλιας είναι Αρμπιλιάς (μορφή στην Ακρόπολη). Αυτά.

Δάφνη Πασχ.

Να σας απαντήσω για κείμενο συναδέλφου και τα λάθη ή τους δαίμονες που παρεισέφρησαν, αγαπητή Δάφνη, μάλλον θα ήταν άκομψο αν όχι άπρεπο. Σας αφιερώνω μόνο στίχους της Κικής Δημουλά από τη «Χλόη Θερμοκηπίου»: «Να λύνω άνθρωπο μου ανέθετες/ με πράξεις που βασίζονταν σε κινητούς κανόνες/ κι έβγαινε μετατόπιση σκληρή/ λάθος η επαλήθευση/ σωστά τα μπερδεμένα».