[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Αντίφαση

Απλώνει το χέρι με τα δαχτυλίδια στο μωρό, του χαϊδεύει τον μικρό ώμο. Μόνη της κάλεσε τη νεαρή μιγάδα μητέρα να καθήσει δίπλα της, στη φαρδιά θέση του τρόλεϊ, που προορίζεται ίσως για μια γυναίκα κι ένα παιδί. Το μωρό είναι πολύ μωρό, γέρνει το κεφάλι του, δεν μπορεί ακόμα να το στηρίξει, κι η όμορφη, λεπτή μαμά του περνάει από τον πανικό στο χαμόγελο, γιατί η γυναίκα εκδηλώνει δίπλα της κάπως κραυγαλέα το ενδιαφέρον και τη στοργή της. Συνήθως τόσο πολύ μωρά δεν τα κυκλοφορούν με τρόλεϊ και δεν μπορείς να μη σκέφτεσαι τα μικρόβια που υπάρχουν μέσα εκεί, και ίσως μεταδίδονται από το γεμάτο δαχτυλίδια χέρι στο ανυπεράσπιστο μωρό, που ρυτιδώνει το λεπτό μετωπάκι του σηκώνοντας απορημένα τα φρύδια.

Στην πλατεία Κάνιγγος η μητέρα θα κατέβει, η γυναίκα δίπλα της δεν κατεβαίνει, αλλά σηκώνεται να τη βοηθήσει με το καρότσι. «Άστο, κράτα το μωρό εσύ!», της λέει, ξεσηκώνει ένα νεαρό, τον βάζει να βγάλει έξω το καρότσι, φωνάζει σε όσους θέλουν να μπουν να περιμένουν λίγο, φωνάζει και στον οδηγό, τελικά με τα πολλά βρίσκονται με ασφάλεια στο πεζοδρόμιο το μωρό, η μαμά του και το καρότσι τους. Το τρόλεϊ ξεκινά πάλι, η γυναίκα κάθεται ξανά στη φαρδιά θέση, φάτσα στους υπόλοιπους επιβάτες, επικρατεί ησυχία, την οποία διακόπτει με μια δήλωση προς όλους τους παρόντες, που την κάνει με δυνατή, καθαρή, σχεδόν κρυστάλλινη φωνή, και τη συνοδεύει από ένα κάπως αμήχανο γέλιο: «Σαν κουνέλια γεννάνε, ε; Γέμισαν τον τόπο, τον γέμισαν!».

Ύστερα σωπαίνει και κανείς δεν της απαντά, διότι τι να πει; Τι να σκεφτεί; Πως οι Έλληνες ίσως δεν είναι ρατσιστές, αλλά αισθάνονται υποχρεωμένοι να δείχνουν πως είναι; Ή το αντίστροφο;