Ματιές Μια στάση

Η επιδείνωση της υγείας του Αρχιεπισκόπου, σε μια στιγμή που δημιουργήθηκαν κάποιες ελπίδες με τη μεταμόσχευση του ήπατος, με πέταξε έξω από τον δρόμο μου, μ΄ έκανε να σταθώ στο «θέμα». Στο θέμα, που απασχολεί ολόκληρο τον ελληνισμό. Όμως, η ζωή προχωράει. Και θέλω να ξεφύγω, για σήμερα τουλάχιστον, απ΄ αυτό.

Λοιπόν: απόψε, η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου, που μας έδωσε μια «γεμάτη» χαρά το καλοκαίρι του 2004, με την κατάκτηση του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, έχει ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι. Αντιμετωπίζει στο ΟΑΚΑ τη Βοσνία και οι ειδικοί λένε πως αν κερδίσουμε αυτό το παιχνίδι, οι πιθανότητες να προκριθούμε στο Ευρω-2008 (τελικά) είναι πολύ μεγάλες.

Δεν είναι η Εθνική Βοσνίας καλύτερη από τη δική μας. Άλλωστε, έχει χάσει στην έδρα της, από μας. Αλλά όπως έδειξε η συνέχεια, οι Βόσνιοι δεν το βάζουν κάτω. Και επιπλέον, αγωνίζονται σκληρά, σχεδόν αντιαθλητικά, για να διεκδικήσουν τους τρεις βαθμούς. Και το δυστύχημα για μας είναι ότι σε λίγες μέρες αντιμετωπίζουμε την Τουρκία στην Κωνσταντινούπολη. Μια Τουρκία που μας συνέτριψε στο Καραϊσκάκη και έχει κι αυτή βλέψεις στους τελικούς τής διοργάνωσης.

Λογικά, θα περάσουμε και από τη Βοσνία. Και μετά, ο δρόμος θα είναι ανοιχτός. Το μόνο που με κάνει να μην είμαι απόλυτα αισιόδοξος, είναι ο Ρεχάγκελ. Που παρά τα στραπάτσα του παρελθόντος, ελάχιστα τολμά, βασίζεται πάντα στους παίκτες του 2004, με την προσθήκη 2-3 νέων και αφού κάθε φορά το μισό παιχνίδι έχει κυλήσει. Τέλος πάντων, έτσι κρίνει, έτσι αποφασίζει και για την ώρα, τα αποτελέσματα τον δικαιώνουν. Οπότε σε μας, τους φιλάθλους, δεν πέφτει και πολύς λόγος.

Τα «δύσκολα» έρχονται μετά. Σε συλλογικό επίπεδο. Με την κλήρωση της Τρίτης, ο Παναθηναϊκός θα παίξει με τη ρωσική Λοκομοτίβ, την Ατλέτικο Μαδρίτης, την Κοπεγχάγη και την Αμπερτίν. Σκληρές ομάδες όλες, με πιο ευάλωτη την Αμπερτίν, η οποία μου θυμίζει ένα συμπαθητικό ερωτικό τραγούδι, που τους στίχους του έγραψε κάποτε ο Ελύτης.

Και η ΑΕΚ θα βρει εμπόδια στον δρόμο της. Από τις τέσσερις, όμως, ομάδες, που πέσανε στην πλώρη της, μόνον οι δύο έχουν τα φόντα για να τη «χτυπήσουν». Η Βιγιαρεάλ και η Φιορεντίνα. Με τους Τσέχους και τους Σουηδούς, μάλλον θα πάμε καλά, αφού επιπλέον η ελληνική ομάδα βρίσκεται σε αγωνιστική ευφορία και στα τέσσερα πρώτα ματς του πρωταθλήματος, έχει βάλει δέκα γκολ, χωρίς να έχει φάει κανένα.

Κάτι τέτοιες μέρες, θυμάμαι τη δεκαετία του ΄60 και τους αγώνες που δίνανε οι πρωταθλήτριες και οι δευτεραθλήτριές μας, με τη Λέφσκι, την Πέραν Κλαμπ, τη Γαλατά Σεράι και με πιάνει μελαγχολία. Αλλά και μια νοσταλγία, ταυτόχρονα: τότε, το ποδόσφαιρο ήταν ερασιτεχνικό, οι παίκτες φτωχαδάκια, η ομάδα ήταν η σημαία, η ψυχή, το άπαν και οι εξέδρες γέμιζαν, δυο και τρεις ώρες πριν αρχίσουν οι αγώνες. Με τέτοια «βαλκανικά πρωταθλήματα» αρχίσαμε να μαθαίνουμε μπάλα, τσακισμένοι από τον πόλεμο και τις κακουχίες, για να φτάσουμε το 2004, να κατακτήσουμε το μεγαλύτερο ποδοσφαιρικό τρόπαιο της Ευρώπης…