«ΤΟ ΓΡΑΨΙΜΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΝΟΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΟΥ»

Αλήθεια πώς του ΄ρθε η ιδέα της αυτοκτονίας; «Είχα ακούσει στο ραδιόφωνο ότι διάφοροι αυτοκτονούν από το Βeachy Ηead- είναι γκρεμοί που βλέπουν στη θάλασσα στη Νότια Αγγλία- παραμονή Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς, του Αγίου Βαλεντίνου. Το σπίτι μου στο Βόρειο Λονδίνο βρίσκεται πολύ κοντά σε μια γέφυρα που προσελκύει πολλούς αυτόχειρες. Και συχνά σκέφτομαι εκείνους που επιλέγουν να τελειώσουν τη ζωή τους με ένα πήδημα», μου λέει.

Έχει περάσει η αυτοκτονία απ΄ το μυαλό του; ρωτώ.

«Ναι, αλλά όχι ότι αποπειράθηκα να κάνω τίποτα»- σηκώνεται και ανοίγει το παράθυρο. «Εκπλήσσομαι, όμως, όταν φίλοι με διαβεβαιώνουν ότι δεν τους έχει καν περάσει απ΄ το μυαλό. Δεν ξεχωρίζω τους ανθρώπους σε δυνατούς κι αδύνατους. Η αυτοκτονία, ούτως ή άλλως, είναι μια πράξη γενναιότητας».

Όμως ο Χόρνμπυ δεν έχει πια λόγο να σκέφτεται για αυτοκτονίες. Τα βιβλία του, το ένα πιο επιτυχημένο απ΄ το άλλο. Και η προσωπική του ζωή έχει αλλάξει πολύ. Ξαναπαντρεύτηκε αλλά κρατάει φιλικές σχέσεις με την πρώτη του γυναίκα, όπως και οι χαρακτήρες του στην Κάθοδο των Τεσσάρων. Η επικοινωνία τούς βοηθά να βρουν τελικά το νόημα της ζωής. Ποιο είναι κατά τη γνώμη του; «Δεν είναι το ίδιο για όλους τους ανθρώπους. Για μένα είναι το γράψιμο. Αλλά εκείνο που ξέρω καλά είναι ότι η ζωή είναι ένας συμβιβασμός», λέει και κοιτάει το ρολόι του. «Πρέπει να τελειώνουμε, υποσχέθηκα ότι θα έχω γυρίσει στο σπίτι όταν είναι η ώρα του μπάνιου των παιδιών…».