«Το σκέφτηκα ν΄ αυτοκτονήσω»

ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΟΥ ΕΧΟΥΝ ΓΙΝΕΙ ΧΟΛΙΓΟΥΝΤΙΑΝΕΣ ΕΠΙΤΥΧΙΕΣ:
«ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΓΟΡΙ» ΜΕ ΤΟΝ ΧΙΟΥ ΓΚΡΑΝΤ, « ΗΙGΗ FΙDΕLΙΤΥ»
ΜΕ ΤΟΝ ΤΖΟΝ ΚΙΟΥΖΑΚ. Ο ΝΙΚ ΧΟΡΝΜΠΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΙΑ
ΛΟΓΟΥΣ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΟΠΩΣ ΟΙ ΧΑΡΑΚΤΗΡΕΣ
ΣΤΑ ΑΦΗΓΗΜΑΤΑ ΤΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΣ
ΑΠΟ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ- ΚΙ ΑΣ ΤΡΑΒΗΞΕ ΠΟΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΘΑΣΕΙ
ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΕΦΘΑΣΕ
Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Τέσσερις τύποι συναντιούνται τυχαία στην ταράτσα ενός ψηλού κτιρίου. Στο Λονδίνο. Με ένα πήδημα θέλουν να βάλουν τέλος στη μίζερη ζωή τους. Ο Μάρτιν είναι ένας αποτυχημένος τηλεπαρουσιαστής. Η θρησκευόμενη Μορίν παλεύει να αντεπεξέλθει στις ανάγκες του ανάπηρου παιδιού της. Η δεκαοχτάχρονη Τζες υπνοβατεί σε μια ζωή χωρίς νόημα και προορισμό. Κι ο Αμερικανός Τζέι Τζέι, ο μουσικός, αντί για συναυλίες κάνει ντελίβερι πίτσες. Όλοι τους βρίσκονται σε απόγνωση. Ο φόβος της αποτυχίας. Ή μάλλον το τελεσίδικο μιας αποτυχημένης ζωής. Η επίγνωση του ότι είσαι παγιδευμένος. Αυτό είναι το θέμα του μυθιστορήματος του Χόρνμπυ Η κάθοδος των τεσσάρων. Η ετερόκλητη αυτή παρέα, όμως, δεν είναι τυχαία, αντιπροσωπεύει διάφορες πλευρές της ζωής του ίδιου του διάσημου Άγγλου συγγραφέα. Συναντιόμαστε σ΄ ένα νεοκλασικό κτίριο στην καρδιά του Σόχο, στην Greek Street. Τοίχοι βαμμένοι κόκκινοι. Πολυέλαιοι βαριοί, κρυστάλλινοι. Και φωτογραφίες διασήμων παντού. Πρώτα με υποδέχεται ο καπνός απ΄ το τσιγάρο του και μετά το αμυντικό χαμόγελό του. Ο Χόρνμπυ δείχνει απλός, με διεισδυτικά σκούρα μάτια και κεφάλι ξυρισμένο γουλί. Στο μπλουζάκι του γράφει «Τhe Βeliever», ο τίτλος του αμερικανικού λογοτεχνικού περιοδικού στο οποίο ο Χόρνμπυ έχει μια στήλη και στο οποίο επιτρέπονται μόνο θετικές βιβλιοκρισίες! Φαίνεται ταλαιπωρημένος. Καθρέφτες του εαυτού του οι τέσσερις αυτοί τύποι; τον ρωτώ.

«Ναι, έχεις δίκιο. Ο γιος μου πάσχει από αυτισμό, έτσι ξέρω καλά τι τραβάει η καημένη η Μορίν. Η Τζες είναι ένας χαρακτήρας που “αναδύθηκε” απ΄ αυτές τις δύσκολες και αυθάδεις μαθήτριες που δίδασκα στο σχολείο. Αυτές που σου πετάνε ό,τι τους έρχεται στο μυαλό και δημιουργούν χάος. Κι όταν είσαι δάσκαλος, χάος σημαίνει καταστροφή, αλλά όταν είσαι συγγραφέας σημαίνει δημιουργία. Ο Μάρτιν, ε, κάτι ξέρω κι εγώ από δόξα. Αν είσαι η Ζέιντι Σμιθ βλέπεις τη φωτογραφία σου στις εφημερίδες, στα περιοδικά. Αν είσαι, όμως, ένας μεσήλικας, φαλακρός κι άσχημος, όπως εγώ, ε, τότε δεν έχεις την ίδια δημοσιότητα. Μ΄ εκείνον όμως που ταυτίστηκα περισσότερο ήταν ο Τζέι Τζέι. Στα 30 μου, η ζωή μου βρισκόταν σε αδιέξοδο. Με ρωτούσαν οι δικοί μου πότε θα έπιανα μια καθώς πρέπει δουλειά. Εγώ ήθελα να γίνω συγγραφέας. Αλλά δεν ήμουν σίγουρος. Ποτέ δεν ξέρεις αν το γράψιμο θα βγάλει πουθενά. Δεν υπάρχει, όμως, χειρότερο από τον φόβο ότι δεν θα μπορέσεις ποτέ να εξαντλήσεις τις δυνατότητές σου. Κι έτσι, για να σιγουρευτώ, το επιχείρησα», μου απαντά… Κι εγώ σκέφτομαι γιατί άραγε οι άνθρωποι που ψευδίζουν ελαφρά, σαν τον Χόρνμπυ, μας είναι ιδαίτερα συμπαθητικοί.

Η πίτσα
Η πορεία του δεν ήταν ομαλή. Για να φθάσει το 1992, στα 35 του χρόνια στη δημοσίευση του Fever Ρitch, του πρώτου του βιβλίου που μιλά για τη μανία του ποδοσφαίρου και το οποίο τον καθιέρωσε ως συγγραφέα σ΄ όλο τον κόσμο, ο Χόρνμπυ πέρασε πολλά. Παράτησε το δασκαλίκι. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος. Και το 1983 άρχισε να γράφει σενάρια. Όλα αυτά χωρίς επιτυχία. «Άρχισα, λοιπόν, να διαβάζω σαν μανιακός. Κι όταν ξαφνικά έπεσα πάνω στα μυθιστορήματα της Αμερικανίδας Αν Τάιλερ ήταν κάτι σαν επιφοίτηση. “Ι can do that”, είπα από μέσα μου. Η αγγλική λογοτεχνία, βλέπεις, με αποθάρρυνε. Ενώ η αμερικανική μου ΄δινε κουράγιο», αποφαίνεται και χαϊδεύει το ξυρισμένο κεφάλι του- έτσι για να ξορκίσει το κακό. Το σώμα του όλο σε σύσπαση. Ταράζεται ακόμα όταν τα σκέφτεται.

Οι ιστορίες του μιλούν για την πραγματικότητα της καθημερινότητας. Από την ανδρική πλευρά- παρ΄ όλο που στο Πώς να είσαι καλός η αφήγηση γίνεται από γυναίκα. Ποδόσφαιρο, μουσική, πατρότητα …Υπάρχει χώρος για μελαγχολία, μεταμέλεια, θυμό. Τα οποία ζυμώνονται επιδέξια με προζύμι το χιούμορ. Το οποίο συχνά αναμειγνύεται μέσα σε τραγικές ή σοβαρές σκηνές. Όπως στην Κάθοδο των τεσσάρων : στο πρώτο κεφάλαιο ο Μάρτιν και η Μορίν έχουν γραπώσει την Τζες και δεν την αφήνουν να πηδήξει απ΄ την ταράτσα. Έχουν συνειδητοποιήσει ότι το μέρος που διάλεξαν για να αυτοκτονήσουν έχει γίνει πια Πλατεία Ομονοίας κι ότι η τραγική και προσωπική στιγμή τους κινδυνεύει να γίνει φάρσα με θίασο χιλίων. Εκείνη, λοιπόν, τη στιγμή εμφανίζεται κι ο Τζέι Τζέι για πρώτη φορά.

«… κι από τρεις γίναμε τέσσερις. Ξερόβηξε ευγενικά και όταν γυρίσαμε να κοιτάξουμε είδαμε ένα ψηλό, όμορφο παλικάρι με μακρύ μαλλί, μπορεί και δέκα χρόνια μικρότερος από μένα, να κρατάει παραμάσχαλα μια κάσκα και στο άλλο χέρι να έχει δυο χαρτονένια κουτιά.

Μήπως κανένας από ΄σας παρήγγειλε πίτσα;».