«Κρατάω ζωντανό τον εφιάλτη από τα κολαστήρια παιδιών»

«ΜΑΚΑΡΙ να με άφηναν να γίνω αστυνομικός. Να βοηθήσω να ξεσκεπαστούν όλα αυτά τα κυκλώματα που εκμεταλλεύονται παιδιά, τα εξωθούν στην πορνεία, τα κακοποιούν. Παιδιά σαν εμένα που βρέθηκαν χωρίς πατρίδα, με μοναδικό όνειρο απλά να επιβιώσουν».

Οκτώ χρόνια από την ημέρα που άφησε την Καμπούλ και έξι από τη στιγμή που κατάφερε να ξεφύγει από τα κυκλώματα δουλεμπορίας στην Ελλάδα, ο 22χρονος Γουάλι επέστρεψε στην Αθήνα. Για να δει φίλους που του συμπαραστάθηκαν όταν βρέθηκε παιδί στους δρόμους της πόλης και να τους πει ένα

«ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟΥΣ ΣΥΛΛΑΒΟΥΝ»

«Θα ήθελα να βοηθήσω την Αστυνομία να τους συλλάβει. Γιατί ξέρω πώς δουλεύουν και πού βρίσκονται»

μεγάλο ευχαριστώ. Φωτογραφίες όμως φοβάται να βγάλει. Οι «ανοικτοί» λογαριασμοί που άφησε με τα κυκλώματα εκμετάλλευσης παιδιών στην Αθήνα ακόμη τον τρομάζουν. «Θέλω να ξεχάσω πολλά από αυτά που έζησα και να μείνω μακριά από αυτούς που μου τα θυμίζουν. Θα ήθελα όμως να βοηθήσω την Αστυνομία να τους συλλάβει. Γιατί εγώ ξέρω πώς δουλεύουν και πού βρίσκονται», επαναλαμβάνει.

Στα 14 του χρόνια βρέθηκε πρόσφυγας στην ίδια του τη χώρα. «Ο πατέρας μου ήταν στρατιωτικός. Όταν διώξαμε τους Σοβιετικούς, άρχισε στο Αφγανιστάν ένας σκληρός εμφύλιος πόλεμος μεταξύ των τεσσάρων μεγάλων εθνοτικών ομάδων της χώρας. Ο πατέρας μου ανήκε στην ομάδα των ηγετών των Αζάρων. Μια ημέρα μια ομάδα των Παστούν σκότωσε μπροστά μας τους γονείς μας».

Ο 15χρονος Γουάλι, μαζί με τον αδελφό του Μαχντί και την 4χρονη αδελφή τους Ζάρα ξεκίνησαν με τα πόδια από την Καμπούλ για να φτάσουν στα σύνορα με το Πακιστάν. «Βρεθήκαμε ύστερα από αρκετές ημέρες στο Καράτσι. Κατευθείαν δεχτήκαμε προτάσεις από δουλεμπόρους που μας ζήτησαν 10.000 δολάρια για να μας μεταφέρουν στην Ιταλία. Μέχρι να φύγουμε, μας έβαλαν και μέναμε σε ένα εστιατόριο. Λίγο προτού φύγουμε, εξαφανίστηκε η Ζάρα. Ψάξαμε παντού, κανείς δεν ήξερε τίποτα για τη μικρή. Δεν βρήκα κανένα ίχνος της», λέει. Μαζί με 15 Πακιστανούς ο Γουάλι και ο Μαχντί στριμώχτηκαν στα αμπάρια ενός πλοίου που θα τους μετέφερε στην Ιταλία. Τελικά έφθασε στην Ελλάδα. «Την πρώτη μέρα στο κέντρο της Αθήνας πέσαμε σε αστυνομική καταδίωξη. Δεν ξέρω ποιον κυνηγούσαν, αλλά ακόμη θυμάμαι τον αστυνομικό που με ρώτησε αν είχα χαρτιά. Μάλλον επειδή ήμασταν πιτσιρίκια δεν μας συνέλαβαν».

Η πρώτη μέρα του Γουάλι αποδείχτηκε η καλύτερη της ζωής του, αν και άρχισε με τους χειρότερους οιωνούς. «Το απόγευμα της ίδιας μέρας βρέθηκα στο σπίτι του Χαμόγελου του Παιδιού στη Νίκαια, με καινούργια ρούχα, φαγητό και κυρίως με ανθρώπους που με αγάπησαν και έγιναν για εμένα και τον αδελφό μου γονείς», λέει ο Γουάλι.


Δεν θέλω να περάσουν άλλα παιδιά τα ίδια

ΕΝΝΙΑ μήνες έμεινε στο Χαμόγελο του Παιδιού. Έμαθε τα ελληνικά, πήγε και τρεις μήνες στα Ανώγεια να δουλέψει σε ξενώνα που φιλοξενούσε συνομήλικους συμπατριώτες του. Μετά όμως ένιωσε την ανάγκη να αποδείξει πως μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Βρήκε δουλειά σε μια βιοτεχνία υποδημάτων και με τον αδελφό του και ακόμη ένα παιδί νοίκιασαν σπίτι στη Νέα Σμύρνη. «Τότε άρχισα να γνωρίζω πώς λειτουργούν τα κυκλώματα εκμετάλλευσης. Στην Ομόνοια έβρισκες τα πάντα. Ναρκωτικά, πορνεία, κορίτσια, αγόρια. Κάποια στιγμή αποφάσισα πως έπρεπε να φύγω με κάθε θυσία από την Ελλάδα διότι συνέβαιναν πράγματα που δεν μπορούσα να τα ελέγξω εγώ, ένα παιδί 16 χρόνων».

Έβγαλε πλαστό διαβατήριο στην Ελλάδα, πέταξε από το «Ελ. Βενιζέλος» στο Παρίσι και από εκεί με τρένο πήγε στη Στοκχόλμη. «Στους Σουηδούς είπα την αλήθεια και ύστερα από 5 μήνες μου έδωσαν άσυλο. Τώρα έχω αρχίσει μια νέα ζωή, σπουδάζω προγραμματιστής ηλεκτρονικών υπολογιστών, και μια μέρα θα ήθελα να επιστρέψω στην Ελλάδα και να βοηθήσω όπως μπορώ παιδιά να μην περάσουν τα ίδια με εμένα».